Przejdź do treści
Black Week: -20% na wszystko z kodem BLACK

Wyszukiwarka

Czego szukasz?

Wpisz co najmniej 2 znaki, aby zobaczyć podpowiedzi.

Melanotan 2 spray
Melanotan 2 spray

Melanotan 2 spray

Melanotan 2 do nosa 10 mg (linia Endogenic) to Melanotan II (MT-II) — pełny pan-agonista receptorów melanokortynowych, dostarczany jako zestaw do samodzielnego przygotowania sprayu do nosa: fiolka z liofilizatem, woda do rekonstytucji i szklany atomizer. Odczynnik Research Use Only

116,00 zł
Z kodem BLACK: 92,80 zł Najniższa cena z 30 dni przed obniżką: 116,00 zł
Szybka wysyłka
Darmowa dostawa od 800 zł
Zwroty zgodnie z regulaminem
Zobacz raport z analizy laboratoryjnej Kalkulator peptydów

Melanotan 2 do nosa 10 mg (MT-II) - odczynnik badawczy

  • Melanotan II (MT-II): cykliczny peptyd melanokortynowy.
  • Zestaw: liofilizat 10 mg, woda i szklany atomizer; wymaga przygotowania roztworu.
  • Odczynnik Research Use Only, nie produkt leczniczy.

Informacja o statusie produktu

Odczynnik chemiczny przeznaczony wyłącznie do badań laboratoryjnych (Research Use Only). Nie jest produktem leczniczym, suplementem diety ani środkiem spożywczym. Nie jest przeznaczony do stosowania u ludzi ani zwierząt. Sprzedaż wyłącznie dla zarejestrowanych jednostek badawczych i laboratoriów.

Melanotan II (MT-II) wywodzi się z programu fotoprotekcji — nie z laboratorium szukającego „naturalnej opalenizny w sprayu”. Zespół Mac Hadleya i Victora Hruby’ego z Uniwersytetu Arizona zaprojektował tę cząsteczkę w latach 80. z jasnym celem: farmakologicznie zwiększyć endogenną pigmentację skóry tak, by zredukować dawkę promieniowania UV potrzebną do ochrony przed nowotworami skóry. Cyklizacja oraz podmiana dwóch reszt aminokwasowych w sekwencji α-MSH dały analog stabilny metabolicznie i wielokrotnie silniejszy od hormonu macierzystego.

Trzydzieści lat później MT-II nadal nie jest zarejestrowany jako lek — jedyną zarejestrowaną pochodną szlaku melanokortynowego pozostaje PT-141 (Bremelanotide, Vyleesi®), późniejsza modyfikacja o większej selektywności wobec receptora MC4R.

Ten odczynnik z linii Endogenic dostarczany jest jako zestaw do samodzielnego przygotowania sprayu do nosa: fiolka z liofilizatem MT-II (10 mg), woda bakteriostatyczna do rekonstytucji oraz szklany atomizer z pompką dozującą. To nie jest roztwór gotowy do pracy: badacz najpierw rekonstytuuje liofilizat dołączoną wodą, a następnie napełnia atomizer, przygotowując roztwór do podania donosowego. Format ten nawiązuje do podania donosowego peptydów — drogi, w której peptyd melanokortynowy wchłania się przez błonę śluzową nosa do krążenia ogólnego, z częściowym transportem nose-to-brain wzdłuż nerwów węchowego i trójdzielnego.

To czyni go jednym z peptydów w sprayu w katalogu, w których droga donosowa jest wpisana w sam format zestawu. Ponieważ badacz sam rekonstytuuje liofilizat i dobiera objętość wody, stężenie robocze roztworu ustala samodzielnie pod protokół — w odróżnieniu od gotowego aplikatora multidozowego. Czystość weryfikowana metodą HPLC ≥98%, tożsamość potwierdzona spektrometrią masową, COA dostępne dla każdej partii.

STATUS REGULACYJNY

Melanotan II nie jest zarejestrowany jako lek w UE, USA ani gdziekolwiek na świecie. Program rozwoju klinicznego z Uniwersytetu Arizona został zarzucony; jedyną zarejestrowaną pochodną szlaku melanokortynowego pozostaje PT-141 (Bremelanotide). FDA wystosowała listy ostrzegawcze (Warning Letters) wobec sprzedawców MT-II w 2007 roku, brytyjska MHRA wydała ostrzeżenie konsumenckie w 2008 roku. Komunikacja produktu jako „peptydu na opaleniznę”, „samoopalacza w sprayu”, „środka na libido” lub „wspomagacza erekcji” jest sprzeczna z ramą Research Use Only.

Melanotan i system melanokortynowy

System melanokortynowy to jeden z najszerzej rozgałęzionych szlaków sygnałowych u ssaków — jedna rodzina peptydów (melanokortyny) i pięć receptorów (MC1R–MC5R) kontrolujących procesy tak różne jak pigmentacja skóry, apetyt, reakcja zapalna, libido i wydzielanie gruczołów łojowych. Wspólnym mianownikiem jest pochodzenie: wszystkie melanokortyny (α-MSH, β-MSH, γ-MSH oraz ACTH) powstają z jednego prekursora białkowego — proopiomelanokortyny (POMC) — poprzez enzymatyczne cięcie potranslacyjne.

α-MSH (hormon stymulujący melanocyty) to najlepiej scharakteryzowana melanokortyna. To trzynastoaminokwasowy peptyd, który wiąże się z receptorami melanokortynowymi i uruchamia kaskadę sygnałową zależną od białka G — głównie szlak cAMP/PKA. Problem badawczy z natywnym α-MSH jest jednak prozaiczny: cząsteczka ulega szybkiej degradacji w organizmie (okres półtrwania liczony w minutach), co czyni ją mało użyteczną jako narzędzie do badania długotrwałej modulacji szlaku melanokortynowego.

Tu pojawia się MT-II. Zespół z Arizony rozwiązał problem stabilności przez dwie modyfikacje sekwencji α-MSH oraz cyklizację łańcucha peptydowego:

  • Podmiana Met⁴ → Nle⁴ (norleucyna) — usuwa wrażliwy na utlenianie atom siarki metioniny, zwiększając stabilność chemiczną
  • Podmiana L-Phe⁷ → D-Phe⁷ — odwrócenie konfiguracji przestrzennej reszty fenyloalaniny zwiększa oporność na proteolizę i powinowactwo receptorowe
  • Cyklizacja przez mostek laktamowy (Asp–Lys) — usztywnia strukturę i stabilizuje konformację aktywną

Efekt: analog wielokrotnie silniejszy od α-MSH, oporny na degradację enzymatyczną, o wydłużonym okresie aktywności. To czyni MT-II modelowym ligandem do badania farmakologii wszystkich receptorów melanokortynowych — jego nieselektywność, problematyczna z perspektywy terapeutycznej, jest zaletą w badaniach mechanistycznych nad rodziną MCR jako całością.

Czym jest Melanotan II?

Pod względem chemicznym MT-II to cykliczny heptapeptyd, analog α-MSH ze zmodyfikowanym i usztywnionym rdzeniem sekwencji. W tym zestawie dostarczany jest jako liofilizat w fiolce wraz z wodą bakteriostatyczną i szklanym atomizerem, z których badacz przygotowuje roztwór do podania donosowego po rekonstytucji.

  • Nazwa zwyczajowa: Melanotan II, MT-II, MT2
  • Nazwa chemiczna: [Nle⁴,D-Phe⁷]-α-MSH(4-10) analog, cykliczny przez mostek laktamowy
  • Synonimy: Melanotan 2, MT-II, melanotan ii
  • Numer CAS: 121062-08-6
  • Sekwencja: Ac-Nle-cyclo[Asp-His-D-Phe-Arg-Trp-Lys]-NH₂
  • Wzór sumaryczny: C₅₀H₆₉N₁₅O₉
  • Masa molowa: 1024,18 g/mol
  • Klasa chemiczna: cykliczny heptapeptyd, analog melanokortyny; pełny agonista (pan-agonista) receptorów MC1R–MC5R
  • Postać dostarczana: zestaw — fiolka z liofilizatem MT-II (10 mg substancji czynnej) + woda bakteriostatyczna do rekonstytucji + szklany atomizer do nosa (do samodzielnego przygotowania roztworu); jakość farmaceutyczna, ≥98% HPLC
  • Linia: Endogenic

Pochodzenie:

MT-II został zsyntetyzowany w latach 80. XX wieku na Uniwersytecie Arizona przez zespół Mac E. Hadleya i Victora J. Hruby’ego w ramach programu badań nad fotoprotekcją i prewencją raka skóry. Hipoteza badawcza zakładała, że farmakologiczne zwiększenie endogennej pigmentacji (eumelaniny) zredukuje uszkodzenia DNA wywoływane przez UV i obniży ryzyko nowotworów skóry. Cząsteczka weszła do wczesnych badań Fazy I (Dorr et al. 1996; Hadley & Hruby 1993), gdzie potwierdzono jej aktywność melanogeniczną u ludzi, ale też dwa nieoczekiwane efekty: indukowane erekcje i nudności.

PT-141 (Bremelanotide) został następnie rozwinięty jako selektywna pochodna MC4R i ostatecznie zarejestrowany przez FDA (2019, Vyleesi®). Program MT-II nie został natomiast doprowadzony do rejestracji.

Mechanizm działania na poziomie molekularnym

MT-II działa jako pełny agonista wszystkich pięciu receptorów melanokortynowych. Receptory MCR to klasa A receptorów sprzężonych z białkiem G (GPCR) — ich aktywacja podnosi wewnątrzkomórkowe stężenie cAMP przez cyklazę adenylanową i uruchamia szlak PKA. To, gdzie dany receptor jest zlokalizowany, decyduje o obserwowanym fenotypie. Właśnie ta szeroka, nieselektywna aktywacja odróżnia MT-II od selektywnych ligandów i wyjaśnia jego złożony profil obserwowany w literaturze.

Profil per receptor (obserwowany w modelach badawczych i wczesnej literaturze klinicznej):

  1. MC1R (melanocyty skóry) → melanogeneza. Aktywacja MC1R na melanocytach uruchamia szlak cAMP/PKA/MITF, który zwiększa ekspresję tyrozynazy — enzymu ograniczającego tempo syntezy melaniny. Efekt netto: przesunięcie syntezy w kierunku eumelaniny (ciemny, fotoprotekcyjny pigment) i wzrost pigmentacji skóry. To był oryginalny cel projektowy MT-II (Dorr et al. 1996; Ugwu et al. 1997). Receptor MC1R w skórze ma znaczenie systemowe — działa niezależnie od drogi podania, ponieważ wystarczy, że peptyd dotrze do krążenia ogólnego.
  2. MC4R (ośrodkowy układ nerwowy) → apetyt, erekcja, libido. MC4R w podwzgórzu i innych regionach OUN uczestniczy w regulacji bilansu energetycznego (hamowanie apetytu) oraz w centralnej modulacji funkcji seksualnych. Aktywacja MC4R wiąże się z indukowanymi erekcjami niezależnymi od bodźca naczyniowego (Wessells et al. 2000) oraz z centralnym wpływem na libido — to właśnie ten szlak stał się podstawą rozwoju selektywnego PT-141.
  3. MC3R (OUN, tkanki obwodowe) → bilans energetyczny. MC3R współdziała z MC4R w regulacji homeostazy energetycznej i wydatkowania energii; jego rola jest komplementarna wobec MC4R, choć mniej dokładnie scharakteryzowana.
  4. MC2R (kora nadnerczy) → szlak ACTH. MC2R jest receptorem swoistym dla ACTH (steroidogeneza nadnerczowa). MT-II wiąże się z MC2R słabiej niż z pozostałymi receptorami, ale w kontekście pan-agonizmu szlak ten pozostaje przedmiotem analizy selektywności.
  5. MC5R (gruczoły zewnątrzwydzielnicze) → wydzielanie łojowe i egzokrynne. MC5R uczestniczy w regulacji gruczołów łojowych i innych gruczołów zewnątrzwydzielniczych; w modelach zwierzęcych jego aktywacja wpływa na produkcję sebum i feromonów.

Profil farmakokinetyczny (na podstawie wczesnej literatury i modeli):

  • Stabilność metaboliczna znacznie wyższa niż natywnego α-MSH (efekt cyklizacji i podmian Nle⁴/D-Phe⁷)
  • Okres półtrwania w osoczu u ludzi: rzędu kilku godzin (dane częściowe z badań Fazy I; Ugwu et al. 1997)
  • Wchłanianie po podaniu pozajelitowym dobre; biodostępność doustna znikoma (peptyd ulega trawieniu w przewodzie pokarmowym)
  • Metabolizm: proteolityczny; eliminacja głównie nerkowa

Transport donosowy — wchłanianie peptydu melanokortynowego przez błonę śluzową nosa

Format podania donosowego, do którego przygotowuje się ten zestaw, nawiązuje do podania donosowego peptydów regulatorowych. Logikę molekularną tej drogi opisano dobrze w neurofarmakologii peptydów, choć dla samego MT-II wymaga ona uczciwego rozróżnienia od dominującego w literaturze podania pozajelitowego.

Peptyd melanokortynowy podany donosowo może być wchłaniany dwiema równoległymi trasami:

  • Wchłanianie systemowe przez błonę śluzową nosa — bogato unaczyniona błona śluzowa jamy nosowej pozwala peptydowi przejść do krążenia ogólnego z pominięciem przewodu pokarmowego. Dla MT-II to droga istotna, ponieważ główny obserwowany w literaturze efekt — pigmentacja przez MC1R w skórze — jest efektem systemowym: zależy od stężenia peptydu w krążeniu, nie od dostarczenia do mózgu.
  • Częściowy transport nose-to-brain — peptyd zaaplikowany na nabłonek węchowy w górnej części jamy nosowej może być transportowany wzdłuż nerwów węchowych do opuszki węchowej oraz wzdłuż zakończeń nerwu trójdzielnego do pnia mózgu, częściowo omijając barierę krew-mózg. Ta trasa ma znaczenie dla receptorów centralnych (MC4R, MC3R w OUN).

PERSPEKTYWA NAUKOWA

Biodostępność donosowa MT-II wymaga niezależnej weryfikacji. Większość udokumentowanych danych farmakokinetycznych nad MT-II i pokrewnym Melanotan-I pochodzi z podania pozajelitowego (Ugwu et al. 1997), nie donosowego. Melanokortyny działają przede wszystkim systemowo — efekt pigmentacyjny (MC1R w skórze) zależy od stężenia peptydu w krążeniu ogólnym, do którego peptyd podany donosowo dociera przez wchłanianie przez błonę śluzową nosa.

Komponent nose-to-brain jest dla melanokortyn drugorzędny względem ich profilu obwodowo-systemowego. W protokole badawczym oznacza to, że donosowa farmakokinetyka MT-II — frakcja wchłonięta, kinetyka i powtarzalność — powinna być charakteryzowana osobno, a nie zakładana przez analogię do podania pozajelitowego ani do peptydów o profilu czysto centralnym (jak Selank).

Ważne rozróżnienie

Trzy punkty wymagają jednoznacznego rozdzielenia.

Po pierwsze — ryzyko dermatologiczne i onkologiczne. W literaturze opisano rzadkie przypadki zmian znamion atypowych oraz zmian melanocytarnych u osób eksponowanych na MT-II (Reid et al. 2013 i kolejne opisy przypadków). Mechanistyczna hipoteza wiąże to ze stymulacją MC1R oraz proliferacją/aktywacją melanocytów. Na poziomie dowodowym pozostaje to sygnał bezpieczeństwa z opisów przypadków, a nie udowodniony związek przyczynowo-skutkowy w populacji — czynnik, który czyni MT-II związkiem o realnym profilu ryzyka. „Pigmentacja przez MC1R” w kontekście tego opisu oznacza obserwację melanogeniczną w modelach i wczesnej literaturze, nie gwarancję bezpiecznego efektu kosmetycznego u człowieka.

Po drugie — MT-II nie jest tożsamy z PT-141. MT-II jest pełnym pan-agonistą MC1R–MC5R; PT-141 (Bremelanotide) to selektywna pochodna ukierunkowana na MC4R. Różnica chemiczna (amid –NH₂ vs karboksyl –COOH na C-końcu) przekłada się na zasadniczo odmienne profile selektywności. Mylenie obu związków w protokole badawczym jest błędem metodologicznym — to dwa różne narzędzia do dwóch różnych pytań badawczych. Porównanie selektywności opisano przy odczynniku PT-141 10mg — selektywnej pochodnej MC4R.

Po trzecie — podanie donosowe to inna biodostępność niż podanie pozajelitowe. Dominujące dane farmakokinetyczne nad MT-II pochodzą z podania pozajelitowego, gdzie wchłanianie jest niemal pełne. Podanie donosowe oferuje inny, częściowy profil wchłaniania — frakcja peptydu trafiająca do krążenia zależy od formulacji, objętości rozpylenia i stanu błony śluzowej. Stężenia robocze w protokole donosowym nie są przeliczalne 1:1 ze stężeniami z badań nad podaniem pozajelitowym. Formaty pokrewne — Melanotan 2 10mg (sama fiolka liofilizat, bez wody i atomizera) oraz Melanotan 2 PEN (gotowy aplikator multidozowy, roztwór fabryczny) — wymagają osobnej charakteryzacji biodostępności w danym protokole badawczym.

Zastosowania w badaniach naukowych

MT-II wykorzystywany jest w pracach badawczych jako modelowy pan-agonista receptorów melanokortynowych — narzędzie do badania całego systemu MCR oraz punkt odniesienia w badaniach porównawczych selektywności ligandów. Format zestawu do przygotowania sprayu do nosa dodaje wymiar badania drogi donosowej. W modelach in vitro (linie melanocytów ludzkich i mysich, układy ekspresji rekombinowanych receptorów MC1R–MC5R, hodowle komórek HEK293 transfekowane MCR) bada się powinowactwo receptorowe, kinetykę aktywacji cAMP oraz selektywność funkcjonalną. W modelach in vivo (gryzonie, historyczny model jaszczurki Anolis dla testu melanogenezy) ocenia się odpowiedź pigmentacyjną i metaboliczną.

Konkretne kierunki badawcze obejmują:

  • Farmakologia melanogenezy i fotoprotekcji — szlak MC1R/cAMP/MITF/tyrozynaza; ocena syntezy eumelaniny jako modelu prewencji uszkodzeń UV (oryginalny kontekst z Arizony)
  • Badania porównawcze selektywności receptorowej — MT-II (pan-agonista) vs PT-141 (selektywny MC4R) vs selektywne ligandy MC1R; mapowanie profili funkcjonalnych
  • Modulacja centralna MC4R — bilans energetyczny, hamowanie apetytu, centralne szlaki funkcji seksualnych w modelach gryzoni
  • Sygnalizacja melanokortynowa w gruczołach zewnątrzwydzielniczych — rola MC5R w regulacji gruczołów łojowych (modele zwierzęce)
  • Charakteryzacja podania donosowego — porównawcza farmakokinetyka wchłaniania przez błonę śluzową nosa względem podania pozajelitowego; ocena frakcji systemowej i komponenty nose-to-brain dla peptydu melanokortynowego
  • Badania nad ryzykiem melanocytarnym — wpływ przewlekłej aktywacji MC1R na proliferację i fenotyp melanocytów (kontekst dermatofarmakologiczny i onkologiczny)

Podsumowanie

Melanotan II (MT-II) to cykliczny heptapeptyd, analog α-MSH zaprojektowany w latach 80. na Uniwersytecie Arizona (Hadley, Hruby) w programie badań nad fotoprotekcją. Dzięki cyklizacji oraz podmianom Nle⁴ i D-Phe⁷ jest stabilny metabolicznie i działa jako pełny pan-agonista receptorów MC1R–MC5R — co odróżnia go od PT-141 (Bremelanotide), selektywnej pochodnej MC4R różniącej się zakończeniem C-końca (amid zamiast karboksylu).

W modelach i wczesnej literaturze Fazy I MT-II wykazywał aktywność melanogeniczną (MC1R), indukowane erekcje i centralny wpływ na libido (MC4R) oraz nudności; opisano też rzadkie przypadki zmian znamion atypowych — realny sygnał bezpieczeństwa. Postać: zestaw do samodzielnego przygotowania sprayu do nosa — fiolka z liofilizatem (10 mg), woda bakteriostatyczna do rekonstytucji i szklany atomizer; badacz rekonstytuuje liofilizat i napełnia atomizer, linia Endogenic.

Peptyd melanokortynowy podany donosowo wchłania się przez błonę śluzową nosa do krążenia ogólnego (działanie systemowe, m.in. pigmentacja przez MC1R) z częściowym transportem nose-to-brain — przy czym biodostępność donosowa MT-II wymaga osobnej weryfikacji i nie jest przeliczalna ze stężeń z podania pozajelitowego. Czystość HPLC ≥98%, potwierdzenie MS (Q-TOF), COA dla każdej partii. Status regulacyjny — wyłącznie Research Use Only; brak rejestracji jako lek w UE i USA; status WADA: klasa S0 (substancje niezatwierdzone), zakaz w każdym czasie.

Bibliografia

  1. Dorr RT, Lines R, Levine N, Brooks C, Xiang L, Hruby VJ, et al. (1996). Evaluation of melanotan-II, a superpotent cyclic melanotropic peptide in a pilot phase-I clinical study. PubMed
  2. Hadley ME, Sharma SD, Hruby VJ, Levine N (1993). Melanotropic peptides for therapeutic and cosmetic tanning of the skin. PubMed
  3. Wessells H, Levine N, Hadley ME, Dorr R, Hruby VJ (2000). Melanocortin receptor agonists, penile erection, and sexual motivation: human studies with Melanotan II. PubMed
  4. Ugwu SO, Blanchard J, Dorr RT, Levine N, Brooks C, Hadley ME, et al. (1997). Skin pigmentation and pharmacokinetics of melanotan-I in humans. PubMed
  5. Reid C, Fitzgerald T, Fabre A, Kirby B (2013). Atypical melanocytic naevi following melanotan injection. PubMed