PEG-MGF 5mg

Informacja o statusie produktu

Odczynnik chemiczny przeznaczony wyłącznie do badań laboratoryjnych (Research Use Only). Nie jest produktem leczniczym, suplementem diety ani środkiem spożywczym. Nie jest przeznaczony do stosowania u ludzi ani zwierząt. Sprzedaż wyłącznie dla zarejestrowanych jednostek badawczych i laboratoriów.

Mięsień szkieletowy ma niezwykłą zdolność do naprawy po mechanicznym uszkodzeniu — po intensywnym wysiłku ekscentrycznym czy mikrourazie włókna mięśniowe uruchamiają program regeneracji, w którym pierwsze skrzypce gra pula uśpionych komórek macierzystych zwanych komórkami satelitarnymi. Jednym z najwcześniejszych sygnałów molekularnych tego programu jest Mechano Growth Factor (MGF) — wariant splicingowy genu IGF-1, uwalniany lokalnie w odpowiedzi na obciążenie mechaniczne.

To właśnie ten peptyd od dwóch dekad przyciąga uwagę badaczy fizjologii mięśnia i biologii regeneracji, najpierw przez prace zespołu Geoffreya Goldspinka, który scharakteryzował jego ekspresję i rolę w naprawie tkanki. Natywny MGF ma jednak istotne ograniczenie warsztatowe: jako liniowy peptyd jest błyskawicznie degradowany — jego okres półtrwania w środowisku biologicznym liczy się w minutach. Aby przedłużyć ekspozycję compound w protokołach eksperymentalnych, opracowano formę pegylowaną — PEG-MGF, w której do cząsteczki peptydu dołączono łańcuch glikolu polietylenowego (PEG).

Pegylacja to klasyczna strategia z farmakologii białek: zwiększa masę hydrodynamiczną cząsteczki, osłania ją przed proteazami i spowalnia klirens nerkowy, przesuwając okres półtrwania z minut w stronę dni. Dla badacza oznacza to przedłużoną i bardziej stabilną ekspozycję w modelu, bez konieczności częstego dozowania. Niniejszy odczynnik dostarczany jest w formacie fiolki z liofilizatem, zawartość nominalna 5 mg peptydu, w linii Endogenic Pro-Body.

Postać liofilizowana — suchy, sublimowany proszek — to klasyczny format odczynnika peptydowego o najwyższej trwałości magazynowej: peptyd pozbawiony wody nie hydrolizuje ani nie agreguje, a badacz samodzielnie ustala stężenie robocze na etapie rekonstytucji wodą bakteriostatyczną.

Status regulacyjny 

PEG-MGF nie jest zarejestrowany jako lek w żadnej jurysdykcji — nie posiada autoryzacji EMA, FDA ani EFSA w żadnym wskazaniu. Jako czynnik wzrostu o profilu anabolicznym znajduje się na liście zabronionej WADA, klasa S2 (hormony peptydowe, czynniki wzrostu i substancje pokrewne) i jest substancją zabronioną stale — zarówno w trakcie, jak i poza zawodami. Komunikacja produktu jako „peptydu na masę mięśniową”, „wsparcia regeneracji dla sportowców” lub „naturalnego anabolika” jest sprzeczna z ramą Research Use Only i niedopuszczalna.

Aby zrozumieć PEG-MGF, trzeba zacząć od genu IGF-1. Gen insulinopodobnego czynnika wzrostu typu 1 podlega alternatywnemu splicingowi — z jednego genu komórka może wytworzyć kilka różnych wariantów białka, w zależności od kontekstu fizjologicznego. Dwa najważniejsze to dojrzały, krążący IGF-1 (forma wątrobowa, układowa, działająca przez receptor IGF-1R) oraz IGF-1Ec — wariant powstający lokalnie w mięśniu w odpowiedzi na bodziec mechaniczny.

To właśnie ten wariant, po obróbce potranslacyjnej uwalniający 24-aminokwasowy peptyd C-końcowej E-domeny, nazwano Mechano Growth Factor. Badawczy analog tej osi sygnałowej — anaboliczny IGF-1 LR3 — odwzorowuje działanie dojrzałego, układowego IGF-1, co czyni go naturalnym punktem odniesienia w pracy nad rodziną IGF-1. Nazwa nie jest przypadkowa. MGF to molekularny odczyt mechanotransdukcji — procesu, w którym komórka mięśniowa zamienia siłę fizyczną (rozciąganie, naprężenie, mikrouszkodzenie sarkolemmy) na sygnał biochemiczny.

Po obciążeniu ekscentrycznym lub uszkodzeniu włókna ekspresja wariantu IGF-1Ec gwałtownie rośnie w pierwszych godzinach, wyprzedzając ekspresję dojrzałego IGF-1. Ta sekwencja czasowa zasugerowała badaczom, że MGF pełni funkcję wczesnego sygnału naprawczego — uruchamia program regeneracji, zanim do akcji wejdzie układowy IGF-1 odpowiedzialny za późniejszą fazę wzrostu. Centralna obserwacja literaturowa dotyczy odrębności mechanistycznej. Prace Yang i Goldspinka (2002) oraz Hill i Goldspinka (2003) wskazują, że peptyd E-domeny MGF działa częściowo niezależnie od receptora IGF-1R — wczesna faza jego aktywności (stymulacja proliferacji mioblastów, mobilizacja komórek satelitarnych) nie pokrywa się w pełni z klasyczną sygnalizacją dojrzałego IGF-1 (różnicowanie, hipertrofia).

Innymi słowy: ten sam gen koduje dwa narzędzia o rozdzielonych funkcjach w czasie — MGF „budzi i mnoży” komórki macierzyste, dojrzały IGF-1 „różnicuje i powiększa”. To rozdzielenie ról czyni MGF cennym narzędziem do badania wczesnych etapów regeneracji mięśnia. Farmakologiczny i biologiczny profil MGF oraz jego pegylowanej formy obejmuje kilka osi aktywności badanych w modelach:

• Aktywacja i proliferacja komórek satelitarnych — mobilizacja mięśniowych komórek macierzystych po uszkodzeniu mechanicznym
• Działanie częściowo niezależne od IGF-1R — odrębny mechanizm w fazie wczesnej regeneracji, rozdzielony czasowo od sygnalizacji dojrzałego IGF-1
• Wsparcie reparacji i hipertrofii w modelach — wpływ na markery naprawy włókna mięśniowego
• Neuroprotekcja — badania w modelach uszkodzenia neuronów (niedokrwienie, stwardnienie zanikowe boczne)
• Pegylacja jako modyfikator farmakokinetyki — przedłużenie ekspozycji compound z minut do dni

Pod względem chemicznym PEG-MGF to pegylowana forma 24-aminokwasowego peptydu C-końcowej E-domeny wariantu IGF-1Ec.

• Nazwa zwyczajowa: PEG-MGF, pegylowany MGF, pegylowany Mechano Growth Factor
• Nazwa pełna: Pegylated Mechano Growth Factor (peptyd E-domeny IGF-1Ec sprzężony z glikolem polietylenowym)
• Synonimy: PEG-MGF, IGF-1Ec (forma macierzysta), peptyd E-domeny MGF
• Sekwencja rdzenia MGF (24 aa): Tyr-Gln-Pro-Pro-Ser-Thr-Asn-Lys-Asn-Thr-Lys-Ser-Gln-Arg-Arg-Lys-Gly-Ser-Thr-Phe-Glu-Glu-Arg-Lys — z dołączoną grupą PEG (sekwencja i potwierdzenie pegylacji do weryfikacji w COA partii)
• Numer CAS: brak standardowego numeru CAS dla formy pegylowanej (do weryfikacji w COA partii)
• Masa cząsteczkowa: zależna od masy rdzenia peptydowego i stopnia pegylacji (długości i liczby dołączonych łańcuchów PEG) — wiążącą wartość podaje COA partii
• Klasa chemiczna: pegylowany peptyd; wariant splicingowy IGF-1 (E-domena IGF-1Ec) z dołączonym glikolem polietylenowym
• Postać dostarczana: liofilizat 5 mg w fiolce, do rekonstytucji wodą bakteriostatyczną; czystość ≥98% HPLC

Pochodzenie i kontekst badawczy: MGF został scharakteryzowany jako wariant splicingowy genu IGF-1 indukowany mechanicznie w pracach zespołu Geoffreya Goldspinka na przełomie wieków. Wykazano, że ekspresja wariantu IGF-1Ec rośnie w mięśniu po obciążeniu i uszkodzeniu, a uwalniany peptyd E-domeny stymuluje proliferację mioblastów odrębnie od dojrzałego IGF-1 (Yang, Goldspink 2002; Hill, Goldspink 2003). Forma pegylowana powstała jako odpowiedź na problem warsztatowy: natywny peptyd jest zbyt nietrwały, by zapewnić stabilną ekspozycję w dłuższych protokołach. Dołączenie glikolu polietylenowego przedłużyło okres półtrwania, co uczyniło PEG-MGF wygodniejszym narzędziem badawczym niż natywny MGF.

PERSPEKTYWA NAUKOWA

Większość danych dotyczących MGF pochodzi z modeli komórkowych (hodowle mioblastów, linie C2C12) oraz zwierzęcych (szczur, mysz — modele przeciążenia i uszkodzenia mięśnia). Obserwacje dotyczące aktywacji komórek satelitarnych, proliferacji mioblastów i neuroprotekcji wymagają interpretacji w kontekście modelu badawczego. Dane porównujące formę pegylowaną z natywną dotyczą głównie profilu farmakokinetycznego (przedłużony okres półtrwania), a nie potwierdzonej skuteczności klinicznej. Ekstrapolacja na ludzi nie jest uprawniona — PEG-MGF nie był przedmiotem zakończonych badań klinicznych jako produkt leczniczy.

PEG-MGF działa przez kilka równoległych osi, których wspólnym mianownikiem jest wczesna faza regeneracji mięśnia. Punkt wyjścia leży w biologii komórek satelitarnych.

Aktywacja i proliferacja komórek satelitarnych. Komórki satelitarne to uśpiona pula mięśniowych komórek macierzystych zlokalizowana między błoną podstawną a sarkolemmą włókna. W spoczynku pozostają w stanie nieaktywnym; po mechanicznym uszkodzeniu włókna ulegają aktywacji, dzielą się (proliferacja mioblastów) i część z nich różnicuje się, zlewając z istniejącym włóknem lub tworząc nowe. MGF, uwalniany lokalnie po obciążeniu, jest jednym z sygnałów uruchamiających ten kaskadowy program — w modelach komórkowych peptyd E-domeny stymuluje proliferację mioblastów, opóźniając jednocześnie ich przedwczesne różnicowanie, co powiększa pulę dostępnych komórek naprawczych przed fazą różnicowania (Yang, Goldspink 2002). To rys, który lokuje compound w rdzeniu zainteresowania klasą peptydów na regenerację w modelach naprawy tkanki mięśniowej.

Działanie częściowo niezależne od receptora IGF-1. To rys odróżniający MGF od dojrzałego IGF-1. Klasyczny IGF-1 sygnalizuje przez receptor IGF-1R i szlaki PI3K/Akt oraz MAPK, prowadząc do różnicowania i hipertrofii. Peptyd E-domeny MGF w fazie wczesnej regeneracji działa odrębnie — literatura wskazuje na mechanizm, który nie pokrywa się w pełni z klasyczną kaskadą IGF-1R, co tłumaczy rozdzielenie czasowe funkcji: MGF dominuje we wczesnej proliferacji, dojrzały IGF-1 w późniejszym różnicowaniu i wzroście (Hill, Goldspink 2003).

Pegylacja — wydłużony okres półtrwania. Tu leży istota różnicy między PEG-MGF a natywnym MGF. Natywny peptyd jest liniowy i mały, więc szybko podlega proteolizie osoczowej i filtracji nerkowej — jego okres półtrwania liczy się w minutach. Dołączenie glikolu polietylenowego zwiększa promień hydrodynamiczny cząsteczki, osłania wiązania peptydowe przed proteazami i spowalnia klirens, przesuwając okres półtrwania z minut w stronę godzin i dni. W protokołach badawczych przekłada się to na przedłużoną i bardziej stabilną ekspozycję compound bez konieczności częstego dozowania.

Wsparcie reparacji i hipertrofii w modelach. W zwierzęcych modelach przeciążenia i uszkodzenia mięśnia obserwowano wpływ MGF na markery naprawy włókna oraz na parametry przerostu mięśniowego — fenotyp interpretowany jako rezultat powiększenia puli komórek satelitarnych w fazie wczesnej regeneracji (Kandalla i wsp.). To kierunek bliski badaniom nad peptydami anabolicznymi i mechanizmami hipertrofii w modelach przedklinicznych. Neuroprotekcja.

Poza mięśniem MGF badano w modelach uszkodzenia neuronów — niedokrwienia mózgu i stwardnienia zanikowego bocznego (ALS). Literatura opisuje wpływ MGF na przeżycie neuronów ruchowych i komórek nerwowych w warunkach stresu (Dluzniewska i wsp.), co rozszerza obszar zainteresowania compound poza fizjologię mięśnia.

WAŻNE ROZRÓŻNIENIE

Dwie pary pojęć wymagają rozdzielenia. Po pierwsze, PEG-MGF a natywny MGF różnią się przede wszystkim profilem farmakokinetycznym: pegylacja wydłuża okres półtrwania z minut (natywny MGF) do godzin–dni (forma pegylowana), co dotyczy ekspozycji w modelu, nie odrębnej aktywności biologicznej rdzenia peptydowego. Po drugie, MGF a dojrzały IGF-1 to dwa warianty splicingowe tego samego genu o rozdzielonych funkcjach: MGF (peptyd E-domeny) działa częściowo niezależnie od receptora IGF-1R we wczesnej proliferacji komórek satelitarnych, dojrzały IGF-1 — przez IGF-1R w różnicowaniu i hipertrofii. „Wsparcie regeneracji” i „aktywacja komórek satelitarnych” w tym opisie odnoszą się wyłącznie do obserwacji in vitro i in vivo na modelach komórkowych i zwierzęcych. Nie oznacza to gwarancji efektu u człowieka. PEG-MGF w fiolce liofilizatu pozostaje narzędziem molekularnym do badań laboratoryjnych.

PEG-MGF jako odczynnik RUO znajduje zastosowanie w kilku kierunkach fizjologii mięśnia i biologii regeneracji. Format fiolki z liofilizatem sprawdza się tam, gdzie badacz potrzebuje samodzielnie zdefiniować stężenie wyjściowe roztworu macierzystego — rekonstytucja do dobranej objętości pozwala dopasować molarność do konkretnego testu, a przedłużony okres półtrwania formy pegylowanej upraszcza protokoły wymagające stabilnej ekspozycji w czasie.

• Biologia komórek satelitarnych i mioblastów. Hodowle mioblastów (linie C2C12, pierwotne komórki satelitarne), testy proliferacji i różnicowania, pomiary ekspresji markerów miogennych (MyoD, miogenina, Pax7). PEG-MGF jako narzędzie do badania wczesnej fazy mobilizacji komórek macierzystych mięśnia.
• Modele reparacji i przerostu mięśnia. Zwierzęce modele przeciążenia (overload), uszkodzenia mechanicznego i atrofii. Punkty końcowe: pole przekroju włókna, gęstość komórek satelitarnych, markery syntezy białek, histologia tkanki regenerującej.
• Mechanotransdukcja i splicing IGF-1. Badania nad regulacją alternatywnego splicingu genu IGF-1 w odpowiedzi na bodziec mechaniczny — rozdzielenie ekspresji wariantu IGF-1Ec (MGF) od dojrzałego IGF-1 w czasie i przestrzeni tkanki.
• Neuroprotekcja eksperymentalna. Modele niedokrwienia mózgu i stwardnienia zanikowego bocznego (ALS) — badania nad przeżyciem neuronów ruchowych i komórek nerwowych pod wpływem MGF.
• Farmakokinetyka pegylowanych peptydów. Porównawcze badania profilu ekspozycji formy pegylowanej i natywnej — wpływ stopnia pegylacji na okres półtrwania, klirens i stabilność compound w modelu.

PEG-MGF to pegylowana forma peptydu C-końcowej E-domeny wariantu splicingowego IGF-1Ec — czyli Mechano Growth Factor, lokalnego sygnału naprawczego mięśnia uwalnianego w odpowiedzi na obciążenie mechaniczne. Najlepiej udokumentowany profil tego compound to aktywacja i proliferacja komórek satelitarnych we wczesnej fazie regeneracji, działanie częściowo niezależne od receptora IGF-1, rozdzielone czasowo od funkcji dojrzałego IGF-1 (proliferacja a różnicowanie).

Pegylacja rozwiązuje warsztatowy problem natywnego MGF — przedłuża okres półtrwania z minut do godzin–dni, zapewniając stabilniejszą ekspozycję w protokołach badawczych. Dodatkowe kierunki obejmują modele przerostu mięśnia oraz neuroprotekcję (niedokrwienie, ALS). Forma liofilizatu 5 mg w fiolce daje najwyższą trwałość magazynową i swobodę doboru stężenia roboczego przy rekonstytucji. Czystość HPLC ≥98%, MS Q-TOF z potwierdzeniem pegylacji, COA dla każdej partii. Status regulacyjny — wyłącznie Research Use Only; brak rejestracji jako lek; WADA S2 (czynnik wzrostu) — substancja zabroniona stale.

1. Goldspink G (2005). Mechanical signals, IGF-I gene splicing, and muscle adaptation. PubMed
2. Hill M, Goldspink G (2003). Expression and splicing of the insulin-like growth factor gene in rodent muscle is associated with muscle satellite (stem) cell activation following local tissue damage. PubMed
3. Yang SY, Goldspink G (2002). Different roles of the IGF-I Ec peptide (MGF) and mature IGF-I in myoblast proliferation and differentiation. PubMed
4. Dluzniewska J, Sarnowska A, Beresewicz M, Johnson I, Srai SK, Ramesh B, et al. (2005). A strong neuroprotective effect of the autonomous C-terminal peptide of IGF-1 Ec (MGF) in brain ischemia. PubMed
5. Kandalla PK, Goldspink G, Butler-Browne G, Mouly V (2011). Mechano Growth Factor E peptide (MGF-E), derived from an isoform of IGF-1, activates human muscle progenitor cells and induces an increase in their fusion potential at different ages. PubMed