Koncepcja peptydowej bioregulacji opiera się na obserwacji, że krótkie peptydy złożone z dwóch do czterech reszt aminokwasowych mogą wpływać na funkcję komórek w sposób tkankowo-specyficzny. Władimir Khavinson i współpracownicy w serii prac (Khavinson 2002; Anisimov, Khavinson 2010) postawili hipotezę, że tego rodzaju peptydy stanowią element wewnętrznego systemu regulacji, który steruje ekspresją genów w odpowiedzi na stan funkcjonalny i wiek tkanki.
W ramach tej koncepcji wyodrębniono całą rodzinę peptydów badawczych przypisanych do konkretnych narządów: szyszynki, grasicy, naczyń, serca, wątroby, trzustki, prostaty — oraz oskrzeli i płuc, dla których nazwą roboczą stał się Bronchogen. Mechanistycznie szkoła ta proponuje, że krótkie peptydy regulatorowe wnikają do komórki, a następnie oddziałują z określonymi miejscami w nici DNA lub z białkami regulującymi transkrypcję, modulując w ten sposób ekspresję genów istotnych dla danego typu komórki.
W modelach hodowli tkankowych obserwowano wpływ peptydów tej rodziny na proliferację i różnicowanie komórek pochodzących z tkanki „macierzystej” peptydu (Chalisova et al. — tissue-specific peptide effects). Hipoteza tkankowej specyficzności jest jednym z najbardziej charakterystycznych — i jednocześnie najbardziej dyskusyjnych — elementów tej koncepcji, ponieważ wymaga mechanizmu rozpoznawania tkanki przez bardzo krótką sekwencję peptydową. W szerszym ujęciu rodzina krótkich peptydów regulatorowych Khavinsona obejmuje kilka powtarzających się motywów badawczych:
- Tkankowo-specyficzna modulacja ekspresji genów — hipoteza interakcji krótkich peptydów z sekwencjami DNA i czynnikami transkrypcyjnymi
- Wpływ na proliferację i różnicowanie komórek w hodowlach tkankowych pochodzących z narządu „macierzystego” peptydu
- Działanie cytoprotekcyjne i antyoksydacyjne w modelach komórkowych poddanych stresowi (oksydacyjnemu, niedotlenieniu, ekspozycji na czynniki drażniące)
- Kontekst gerontologiczny — peptydy jako hipotetyczne modulatory procesów związanych ze starzeniem tkanek (Khavinson 2002; Anisimov, Khavinson 2010)
- Krótka sekwencja i mała masa cząsteczkowa — tetra- i tripeptydy, projektowane jako fragmenty większych regulatorów tkankowych
Bronchogen zajmuje w tej rodzinie miejsce peptydu tkankowo-specyficznego dla nabłonka oskrzelowo-płucnego — narzędzia do badania koncepcji peptydowej bioregulacji komórki dróg oddechowych, jej ochrony, regeneracji nabłonka i odporności na stres w modelach eksperymentalnych. Tę samą logikę narządowo-specyficzną odwzorowują pokrewne bioregulatory linii: Cardiogen dla tkanki serca, Prostamax dla prostaty, Livagen dla wątroby oraz Pancragen dla trzustki. W tej samej linii bioregulatorów oddechowych literatura szkoły bioregulacji rozpatruje również odpowiednik Taxorest (linia Cytomax) — produkt o odrębnym statusie obrotowym w Rosji, którego nie należy mylić z odczynnikiem badawczym (rozróżnienie omówione poniżej).