EPITHALON 10 mg 4+1 GRATIS

Epithalon – Odczynnik chemiczny przeznaczony wyłącznie do badań laboratoryjnych (Research Use Only). Nie jest produktem leczniczym, suplementem diety ani środkiem spożywczym. Nie jest przeznaczony do stosowania u ludzi ani zwierząt. Sprzedaż wyłącznie dla zarejestrowanych jednostek badawczych i laboratoriów.

W połowie lat 80. w Leningradzie zespół Władimira Chawinsona izolował z szyszynki cieląt ekstrakt peptydowy — epitalaminę — i obserwował w modelach gryzoni wydłużenie życia oraz normalizację rytmu okołodobowego. Problem był techniczny: ekstrakt to mieszanina o nieokreślonym składzie, trudna do standaryzacji i powtórzenia między partiami. Odpowiedzią była synteza krótkiego peptydu odwzorowującego rdzeń aktywności — Epithalon, tetrapeptyd Ala-Glu-Asp-Gly (AEDG).

Cztery aminokwasy, jedna powtarzalna sekwencja, kontrolowalna czystość. Trzy dekady później Epithalon pozostaje jednym z najczęściej przywoływanych compound w piśmiennictwie nad biologią starzenia — głównie za sprawą obserwacji in vitro, w której peptyd indukował aktywność telomerazy w ludzkich komórkach somatycznych (Chawinson i wsp. 2003). Cząsteczka nie ukończyła jednak żadnej fazy klinicznej III, nie jest zarejestrowana jako lek i pozostaje narzędziem badawczym.

Większość danych pochodzi z rosyjskiej szkoły bioregulacji peptydowej (Chawinson, Anisimow) i wymaga niezależnej replikacji. Niniejszy odczynnik dostarczany jest w formacie liofilizatu w fiolce, 10 mg Epithalonu na fiolkę, w zestawie 5 fiolek (4 płatne + 1 gratis) — konfiguracja dedykowana protokołom badawczym z dłuższym horyzontem czasowym, w których powtarzalne serie wymagają zapasu materiału z jednej puli partii. Rekonstytucja wodą bakteriostatyczną przed pracą eksperymentalną.

Szyszynka (epifiza) to niewielki gruczoł śródmózgowia, który syntetyzuje melatoninę i uczestniczy w regulacji rytmu okołodobowego oraz osi neuroendokrynnej. W modelach starzenia obserwuje się stopniowy spadek jej aktywności wydzielniczej — zjawisko, które rosyjska szkoła gerontologii molekularnej postawiła w centrum hipotezy o „zegarze starzenia” sterowanym przez szyszynkę. Z tej hipotezy wyrosła koncepcja bioregulacji peptydowej — szkoła badawcza St.

Petersburg Institute of Bioregulation and Gerontology (Władimir Chawinson, Wladimir Anisimow). Założenie: krótkie peptydy regulatorowe, odwzorowujące fragmenty endogennych ekstraktów tkankowych, modulują ekspresję genów w sposób tkankowo-swoisty. Epitalamina (ekstrakt szyszynki) była pierwowzorem; Epithalon (AEDG) — jej zsyntetyzowanym, standaryzowanym analogiem o zdefiniowanej sekwencji czterech aminokwasów. Świat farmakologii obserwuje Epithalon z trzech powodów. Po pierwsze, jako narzędzie do badania regulacji telomerazy w komórkach somatycznych — obszar, w którym małocząsteczkowych modulatorów ekspresji hTERT jest niewiele.

Po drugie, jako modelowy compound dla chronobiologii i osi szyszynka-podwzgórze w modelach gryzoni. Po trzecie, jako reprezentant klasy „geroprotektorów peptydowych” — krótkich peptydów badanych pod kątem wpływu na markery starzenia i długość życia w modelach zwierzęcych. We wszystkich trzech kierunkach materiał badawczy musi być powtarzalny chemicznie — i tu liczy się czystość HPLC oraz potwierdzenie tożsamości MS, bo krótkie peptydy łatwo zanieczyszczają się produktami niepełnej syntezy. Epithalon pozycjonowany jest w katalogu wśród peptydów badawczych przeznaczonych do prac eksperymentalnych.

Pod względem chemicznym Epithalon to liniowy tetrapeptyd o sekwencji Ala-Glu-Asp-Gly.

• Nazwa zwyczajowa: Epithalon, Epitalon, Epithalone
• Nazwa pełna sekwencji: H-Ala-Glu-Asp-Gly-OH (Alanylo-glutamylo-asparaginylo-glicyna)
• Skrót sekwencji: AEDG (kod jednoliterowy aminokwasów)
• Synonimy: Epitalon, Epithalone, syntetyczny analog epitalaminy
• Klasa: syntetyczny tetrapeptyd regulatorowy; analog epitalaminy (peptydu szyszynki)
• Numer CAS: 307297-39-8
• Wzór sumaryczny: C₁₄H₂₂N₄O₉
• Masa molowa: 390,35 g/mol
• Postać dostarczana: liofilizat w fiolce, 10 mg substancji czynnej na fiolkę, zestaw 5 fiolek (4 + 1 gratis); rekonstytucja wodą bakteriostatyczną; pharmaceutical grade ≥98% HPLC

Pochodzenie: Epithalon został opracowany przez Władimira Chawinsona w St. Petersburg Institute of Bioregulation and Gerontology jako syntetyczny analog epitalaminy — ekstraktu peptydowego szyszynki badanego od lat 70.–80. XX wieku. Cel syntezy: zastąpić niestandaryzowalny ekstrakt tkankowy zdefiniowaną, powtarzalną sekwencją czterech aminokwasów. Główny korpus badań prowadziły zespoły rosyjskie (Chawinson, Anisimow, Korkuszko) w nurcie bioregulacji peptydowej — z naciskiem na telomerazę, rytm okołodobowy i markery starzenia w modelach gryzoni oraz hodowlach komórkowych. Cząsteczka nie została zarejestrowana jako lek w żadnej jurysdykcji i nie przeszła fazy klinicznej III u ludzi.

PERSPEKTYWA NAUKOWA

Znaczna część danych nad Epithalonem pochodzi z modeli przedklinicznych (mysz SHR, szczur, ludzkie fibroblasty in vitro, hodowle komórek somatycznych) oraz z piśmiennictwa rosyjskiej szkoły bioregulacji peptydowej. Część fundamentalnych prac (Anisimow, Korkuszko) wymaga niezależnej replikacji w laboratoriach poza tym nurtem — wiele z nich opublikowano w czasopismach o ograniczonym zasięgu indeksacji. Obserwacje dotyczące telomerazy, rytmu okołodobowego i długości życia wymagają potwierdzenia w kontrolowanych badaniach klinicznych u ludzi, których dotąd nie przeprowadzono. Ekstrapolacja profilu in vitro na biologię starzenia całego organizmu człowieka wymaga daleko idącej ostrożności.

Epithalon opisywany jest w piśmiennictwie przez kilka równoległych mechanizmów regulatorowych. Nie ma jednoznacznie zidentyfikowanego receptora pierwotnego — model szkoły Chawinsona zakłada bezpośrednią modulację ekspresji genów (mechanizm „bioregulacji peptydowej”), a nie klasyczną sygnalizację przez receptor błonowy.

Aktywacja telomerazy w komórkach somatycznych (in vitro)

Najczęściej cytowana obserwacja. Telomeraza to enzym wydłużający telomery — końcowe odcinki chromosomów, które skracają się przy każdym podziale komórki somatycznej, wyznaczając tzw. limit Hayflicka (skończoną liczbę podziałów). W hodowlach ludzkich fibroblastów Epithalon indukował ekspresję podjednostki katalitycznej telomerazy (hTERT), czemu towarzyszyło wydłużenie telomerów i zwiększenie liczby podziałów komórkowych — w pracy Chawinsona i wsp. (2003) opisano przekroczenie limitu Hayflicka in vitro.

W praktyce eksperymentalnej oznacza to: komórki w hodowli dzieliły się dłużej, niż wynikałoby z ich „zegara replikacyjnego”. To obserwacja na poziomie hodowli komórkowej — nie dowód na wydłużenie życia organizmu.

Modulacja okołodobowa i synteza melatoniny

Jako analog peptydu szyszynki Epithalon w modelach gryzoni wpływał na syntezę melatoniny i normalizację rytmu okołodobowego, szczególnie u zwierząt starszych z osłabioną funkcją szyszynki. Mechanizm wiązany jest z osią szyszynka-podwzgórze. W praktyce: w modelach starzenia obserwowano przesunięcie profilu wydzielania melatoniny w stronę charakterystycznej dla młodszych zwierząt amplitudy nocnej.

Działanie antyoksydacyjne i geroprotekcyjne (modele gryzoni)

W modelach mysich i szczurzych (m.in. mysz SHR) prace Anisimowa opisywały redukcję markerów stresu oksydacyjnego oraz wpływ na parametry przeżywalności w długoterminowych protokołach ekspozycji. Część prac raportowała wydłużenie mediany życia oraz modulację częstości spontanicznych nowotworów w kohortach zwierzęcych — obserwacje te pochodzą głównie z jednego nurtu badawczego i wymagają niezależnej replikacji.

Regulacja ekspresji genów (mechanizm epigenetyczny)

Model szkoły Chawinsona zakłada, że krótkie peptydy regulatorowe wykazują aktywność na poziomie ekspresji genów — proponowano bezpośrednie oddziaływanie z określonymi sekwencjami DNA oraz modulację ekspresji genów regulatorowych. To rdzeń koncepcji „bioregulacji peptydowej”. Molekularne szczegóły tego oddziaływania (powinowactwo, swoistość sekwencyjna) pozostają przedmiotem dyskusji i nie zostały w pełni scharakteryzowane poza nurtem oryginalnym.

Modulacja neuroendokrynna

W modelach starzenia Epithalon opisywano jako compound normalizujący funkcję osi podwzgórze-przysadka — przywracający w modelach gryzoni profil sygnalizacji neuroendokrynnej zbliżony do młodszych zwierząt. Mechanizm prawdopodobnie pośredni, przez oś szyszynka-podwzgórze.

Epithalon wykorzystywany jest w pracach badawczych w kilku obszarach. W modelach in vitro (ludzkie fibroblasty, linie komórek somatycznych, hodowle z markerami senescencji) bada się jego wpływ na ekspresję hTERT, długość telomerów i liczbę podziałów komórkowych. W modelach in vivo (mysz SHR, szczur) analizuje się parametry przeżywalności, markery stresu oksydacyjnego, profil wydzielania melatoniny i funkcję osi neuroendokrynnej w długoterminowych protokołach ekspozycji. Konkretne kierunki badawcze obejmują:

• Regulacja telomerazy i senescencja replikacyjna — pomiar ekspresji hTERT (qPCR, Western blot), długości telomerów (TRF, qPCR telomerowy), liczby pasaży komórkowych do osiągnięcia senescencji; Epithalon jako narzędzie do badania farmakologicznej modulacji limitu Hayflicka
• Chronobiologia i oś szyszynka-podwzgórze — profil wydzielania melatoniny, ekspresja genów zegara okołodobowego (Bmal1, Per, Cry), modele desynchronizacji rytmu w starzeniu
• Geroprotekcja w modelach gryzoni — parametry przeżywalności, markery stresu oksydacyjnego, częstość zmian nowotworowych w kohortach długoterminowych (linia badań Anisimowa)
• Profil „geroprotektory peptydowe” — porównanie Epithalonu z innymi krótkimi peptydami regulatorowymi szkoły bioregulacji pod kątem wpływu na markery starzenia
• Modele ekspresji genów regulatorowych — badania nad proponowanym epigenetycznym mechanizmem działania krótkich peptydów

W obrębie tej samej rodziny odczynników telomerowych prowadzi się porównania z innymi wariantami AEDG — np. iniekcyjnym wariantem Epithalon iniekcyjny 10mg oraz stabilizowaną pochodną N-acetyl Epithalon, w której grupa acetylowa wpływa na profil stabilności peptydu w warunkach eksperymentalnych.

Epithalon (AEDG, Ala-Glu-Asp-Gly) to syntetyczny tetrapeptyd opracowany przez Władimira Chawinsona jako standaryzowany analog epitalaminy — ekstraktu szyszynki. W piśmiennictwie opisywany głównie za sprawą indukcji aktywności telomerazy (ekspresja hTERT) i wydłużenia telomerów w ludzkich komórkach somatycznych in vitro (Chawinson i wsp. 2003), a także modulacji rytmu okołodobowego i markerów starzenia w modelach gryzoni (linia badań Anisimowa).

Mechanizm wiązany jest z bezpośrednią regulacją ekspresji genów („bioregulacja peptydowa”) oraz osią szyszynka-podwzgórze. Większość danych pochodzi z rosyjskiej szkoły bioregulacji i wymaga niezależnej replikacji; brak badań klinicznych III fazy u ludzi. W obrębie odczynników anti-aging badacze zestawiają go niekiedy z kombinacją stack anti-aging Epithalon GHK-Cu, łączącą peptyd telomerowy z miedziowym GHK-Cu. Postać: liofilizat w fiolce 10 mg, zestaw 5 fiolek (4 + 1 gratis), rekonstytucja wodą bakteriostatyczną, czystość HPLC ≥98%, COA dla każdej partii. Status regulacyjny — wyłącznie Research Use Only; brak rejestracji jako lek; status WADA: nie figuruje na liście.

1. Khavinson VKh, Bondarev IE, Butyugov AA (2003). Epithalon peptide induces telomerase activity and telomere elongation in human somatic cells. PubMed
2. Khavinson VKh, Morozov VG (2003). Peptides of pineal gland and thymus prolong human life. PubMed
3. Anisimov VN, Khavinson VKh, Popovich IG, et al. (2003). Effect of Epitalon on biomarkers of aging, life span and spontaneous tumor incidence in female Swiss-derived SHR mice. PubMed
4. Korkushko OV, Khavinson VKh, Shatilo VB, Antonyk-Sheglova IA (2011). Peptide geroprotector from the pituitary gland inhibits rapid aging of elderly people: results of 15-year follow-up. PubMed

Odczynnik chemiczny Research Use Only. Epithalon 10 mg (zestaw 4+1 gratis) w katalogu Pro-Body nie jest produktem leczniczym, suplementem diety ani środkiem spożywczym. Nie jest przeznaczony do podawania ludziom ani zwierzętom poza kontrolowanym środowiskiem eksperymentalnym. Compound nie ukończył fazy klinicznej III u ludzi i nie jest zarejestrowany jako lek w żadnej jurysdykcji. Informacje w opisie mają charakter edukacyjno-naukowy i odnoszą się do wyników raportowanych w piśmiennictwie (głównie modele in vitro i in vivo na gryzoniach) — nie stanowią porady medycznej ani instrukcji podania. Część źródeł pochodzi z nurtu badawczego wymagającego niezależnej replikacji.