Przejdź do treści
Black Week: -20% na wszystko z kodem BLACK

Wyszukiwarka

Czego szukasz?

Wpisz co najmniej 2 znaki, aby zobaczyć podpowiedzi.

BPC-157 10mg
BPC-157 10mg

BPC-157 10mg

BPC-157 10 mg — pentadekapeptyd regeneracyjny we fiolce liofilizatu do badań laboratoryjnych. Opisywany w piśmiennictwie w modelach reparacji ścięgna. Forma liofilizowana daje najwyższą trwałość w magazynie i swobodę doboru stężenia roboczego przy rekonstytucji. Odczynnik RUO

135,00 zł
Z kodem BLACK: 108,00 zł Najniższa cena z 30 dni przed obniżką: 135,00 zł
Kup więcej, zapłać mniej
Szybka wysyłka
Darmowa dostawa od 800 zł
Zwroty zgodnie z regulaminem
Zobacz raport z analizy laboratoryjnej Kalkulator peptydów

BPC-157 10 mg — peptyd regeneracyjny, odczynnik badawczy

  • BPC-157: pentadekapeptyd z linii Endogenic.
  • 10 mg liofilizatu w fiolce.
  • Odczynnik Research Use Only, nie produkt leczniczy.

Informacja o statusie produktu

Odczynnik chemiczny przeznaczony wyłącznie do badań laboratoryjnych (Research Use Only). Nie jest produktem leczniczym, suplementem diety ani środkiem spożywczym. Nie jest przeznaczony do stosowania u ludzi ani zwierząt. Sprzedaż wyłącznie dla zarejestrowanych jednostek badawczych i laboratoriów.

Ramka regulacyjna — status WADA S0

BPC-157 znajduje się od 2022 roku na liście zabronionej WADA — w kategorii S0 (substancje niezatwierdzone). Kategoria S0 obejmuje związki farmakologiczne, które nie uzyskały dopuszczenia żadnej agencji regulacyjnej do użycia u ludzi (brak rejestracji jako lek), a mimo to bywają używane w kontekście wspomagania. BPC-157 nigdy nie przeszedł pełnej ścieżki rejestracyjnej — faza II rozwoju klinicznego (PL 14736, Diagen) została zarzucona w 2014 roku. W katalogu Pro-Body BPC-157 występuje wyłącznie jako odczynnik badawczy RUO, nie jako środek wspomagający. Sportowcy zarejestrowani (ADAMS) muszą sprawdzić aktualną listę zabronionych substancji przed jakąkolwiek decyzją.

BPC-157 z linii Endogenic pochodzi z soku żołądkowego — nie z laboratorium chemii kombinatorycznej. Zespół Predraga Sikiricia wyizolował ten pentadekapeptyd w Zagrzebiu w 1991 roku, jako fragment większego białka ochronnego błony śluzowej żołądka (Body Protection Compound). To paradoks zaszyty w samej cząsteczce: peptyd wyizolowany z najbardziej agresywnego chemicznie środowiska organizmu — silnie kwaśnego soku żołądkowego — okazał się wyjątkowo odporny na trawienie, które rozkłada większość peptydów w ciągu minut.

Trzydzieści lat później BPC-157 nadal nie jest zarejestrowany jako lek w żadnej jurysdykcji, a jego rozwój kliniczny utknął na fazie II. Mimo to pozostaje jednym z najczęściej badanych peptydów w piśmiennictwie przedklinicznym dotyczącym reparacji tkanek łącznych — z dziesiątkami publikacji zespołu Sikiricia i grup niezależnych. Ten paradoks jest typowy dla całej klasy peptydów regeneracyjnych: silny sygnał z modeli zwierzęcych, brak domknięcia badaniami klinicznymi III fazy u ludzi.

To właśnie dlatego BPC-157 funkcjonuje w obrocie jako odczynnik Research Use Only — narzędzie molekularne do pracy laboratoryjnej, nie postać lecznicza. W literaturze przedklinicznej opisano jego wpływ na szlak VEGF/VEGFR2 (angiogeneza), kaskadę FAK-paksylina (migracja fibroblastów) oraz szereg modeli reparacji ścięgna, więzadła i przewodu pokarmowego. Niniejszy odczynnik dostarczany jest w formacie fiolki z liofilizatem, zawartość nominalna 10 mg peptydu.

Postać liofilizowana — suchy, sublimowany proszek — to klasyczny format odczynnika peptydowego o najwyższej trwałości w magazynie: peptyd pozbawiony wody pozostaje stabilny przez długie miesiące, a badacz samodzielnie ustala stężenie robocze na etapie rekonstytucji. Ta swoboda doboru stężenia jest podstawową przewagą fiolki nad gotowym roztworem — ten sam liofilizat można rozpuścić do dowolnej objętości i molarności pod konkretny układ eksperymentalny.

Opis ogólny

BPC-157 (Body Protection Compound 157, PL 14736) to stabilny pentadekapeptyd żołądkowy o sekwencji piętnastu aminokwasów. W odróżnieniu od wielu peptydów badawczych nie pochodzi z projektowania de novo — jest fragmentem naturalnie występującego białka ochronnego soku żołądkowego człowieka. Ta cecha tłumaczy jedną z jego najczęściej raportowanych właściwości: wyjątkową stabilność proteolityczną, czyli odporność na trawienie w środowisku żołądkowo-jelitowym, gdzie większość peptydów ulega szybkiej degradacji.

W piśmiennictwie przedklinicznym BPC-157 jest opisywany przede wszystkim w kontekście reparacji tkanek łącznych — modele zerwania i przecięcia ścięgna Achillesa, uszkodzeń więzadeł i mięśni — oraz ochrony przewodu pokarmowego (modele wrzodów żołądka, zapalenia jelita grubego). Drugorzędne kierunki badań obejmują oś ośrodkowego układu nerwowego (modele lęku i depresji) oraz angiogenezę, czyli tworzenie nowych naczyń krwionośnych. W katalogu Pro-Body BPC-157 należy do Filaru I — grupy peptydów na regenerację.

Format fiolki z liofilizatem o zawartości nominalnej 10 mg ma charakter techniczny i strategiczny zarazem. Suchy proszek to najstabilniejsza postać przechowywania peptydu — bez wody nie zachodzą reakcje hydrolizy ani agregacji w roztworze, więc materiał znosi długie okresy magazynowania znacznie lepiej niż gotowy roztwór. Badacz rekonstytuuje całą fiolkę do objętości dobranej pod planowaną molarność stężenia roboczego, bez narzuconego z góry stężenia wyjściowego.

Tym fiolka różni się od aplikatora z roztworem fabrycznym — aplikator wygrywa gotowością do natychmiastowego pobrania, fiolka wygrywa trwałością liofilizatu i swobodą ustalenia stężenia roboczego. Liofilizat 10 mg dobrze współpracuje w protokołach porównawczych z TB-500 — drugim peptydem regeneracyjnym linii działającym przez odrębny szlak molekularny.

Czym jest BPC-157 — sekwencja i klasa

BPC-157 to syntetyczny pentadekapeptyd odpowiadający fragmentowi 15 aminokwasów ludzkiego białka ochronnego żołądka. Sekwencja to Gly-Glu-Pro-Pro-Pro-Gly-Lys-Pro-Ala-Asp-Asp-Ala-Gly-Leu-Val (zapis jednoliterowy: GEPPPGKPADDAGLV). Wzór sumaryczny C₆₂H₉₈N₁₆O₂₂, masa molowa 1419,53 g/mol, numer CAS 137525-51-0. Trzy reszty proliny w pozycjach 3–5 (motyw PPP) odgrywają funkcję strukturalną — usztywniają łańcuch i utrudniają dostęp enzymów proteolitycznych. To molekularne wyjaśnienie obserwowanej w literaturze stabilności peptydu w środowisku żołądkowo-jelitowym, gdzie wolne peptydy degradują się w ciągu minut.

W odróżnieniu od peptydów acylowanych (jak semaglutyd) BPC-157 nie ma przyłączonego łańcucha kwasu tłuszczowego — jego stabilność wynika z samej sekwencji, nie z modyfikacji post-translacyjnej. Ta sama odporność proteolityczna jest przesłanką dla doustnych form peptydu, omawianych szerzej w przewodniku o kapsułkach BPC-157. Cząsteczkę wyizolował zespół Predraga Sikiricia w Zagrzebiu w 1991 roku. Rozwój kliniczny prowadziła firma Diagen pod oznaczeniem PL 14736; faza II została zarzucona w 2014 roku i peptyd nigdy nie uzyskał rejestracji jako lek. Od tego czasu BPC-157 funkcjonuje wyłącznie jako odczynnik badawczy.

Charakterystyka chemiczna

Parametr Wartość
Nazwa BPC-157 (Body Protection Compound 157), PL 14736
Linia Endogenic
Klasa Pentadekapeptyd żołądkowy (fragment białka ochronnego)
Sekwencja (1-literowa) GEPPPGKPADDAGLV
Sekwencja (3-literowa) Gly-Glu-Pro-Pro-Pro-Gly-Lys-Pro-Ala-Asp-Asp-Ala-Gly-Leu-Val
Liczba aminokwasów 15
Wzór sumaryczny C₆₂H₉₈N₁₆O₂₂
Masa molowa 1419,53 g/mol
Numer CAS 137525-51-0
Pochodzenie Fragment białka ochronnego soku żołądkowego (izolacja: Zagrzeb, 1991)
Forma fizyczna Liofilizat (sublimowany proszek) w fiolce
Zawartość nominalna 10 mg BPC-157 / fiolka
Czystość HPLC ≥98%
Potwierdzenie tożsamości Spektrometria mas Q-TOF

PERSPEKTYWA NAUKOWA

Opisywane badania BPC-157 przeprowadzono w przeważającej części na modelach zwierzęcych (szczury, myszy) i w hodowlach komórkowych. Pełne badania kliniczne III fazy na ludziach nie zostały zakończone — rozwój kliniczny zatrzymał się na fazie II (PL 14736), porzuconej w 2014 roku. Ekstrapolacja wyników przedklinicznych na ludzi wymaga ostrożności. Opisywane mechanizmy i obserwacje mają charakter referencyjny dla profilu cząsteczki w piśmiennictwie naukowym — nie są spodziewanym efektem u kogokolwiek poza kontrolowanym środowiskiem eksperymentalnym.

Mechanizm działania na poziomie molekularnym

W piśmiennictwie przedklinicznym BPC-157 jest opisywany jako związek wielokierunkowy — literatura wskazuje na sześć komplementarnych osi aktywności molekularnej. Poniżej każda z nich z nazwą szlaku i praktycznym przełożeniem obserwowanym w modelach badawczych.

Modulacja VEGF/VEGFR2 — angiogeneza

Najlepiej udokumentowana oś. VEGF (czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego) i jego receptor VEGFR2 to centralny szlak angiogenezy — tworzenia nowych naczyń krwionośnych. W modelach zerwania ścięgna Achillesa u szczura (Chang i wsp. 2011) BPC-157 zwiększał ekspresję VEGFR2 w komórkach ścięgnistych i nasilał neowaskularyzację w obszarze uszkodzenia. W praktyce eksperymentalnej lepsze unaczynienie regenerującej tkanki łącznej przekładało się na szybszą reparację w modelu zwierzęcym. Angiogeneza jest tu wąskim gardłem — ścięgno to tkanka słabo unaczyniona, a bez dopływu krwi reparacja postępuje wolno.

Szlak FAK-paksylina — migracja fibroblastów

FAK (kinaza adhezji ogniskowej) i paksylina regulują przyleganie i migrację komórek. Chang i wsp. (2011) wykazali, że BPC-157 aktywuje kaskadę FAK-paksylina w fibroblastach ścięgna, nasilając ich migrację w kierunku rany. Fibroblasty to komórki „naprawcze” tkanki łącznej — produkują kolagen i odbudowują macierz. Szybsza migracja oznacza szybsze zasiedlenie obszaru uszkodzenia.

Oś NO/eNOS — mikrokrążenie

BPC-157 jest w literaturze wiązany z modulacją szlaku tlenku azotu (NO) poprzez śródbłonkową syntazę NO (eNOS). Tlenek azotu rozszerza naczynia krwionośne i poprawia mikrokrążenie w obszarze uszkodzonej tkanki. To oś komplementarna wobec VEGF: VEGF buduje nowe naczynia, NO reguluje przepływ w już istniejących.

Modulacja serotoninergiczna i dopaminergiczna

W modelach behawioralnych BPC-157 wykazywał aktywność na osi ośrodkowego układu nerwowego — opisywano wpływ na układy serotoninergiczny i dopaminergiczny oraz efekty przeciw-lękowe i przeciw-depresyjne w modelach gryzoni. To drugorzędny, lecz powtarzający się w piśmiennictwie kierunek badań nad cząsteczką. Mechanizm pozostaje przedmiotem dalszych prac.

Działanie przeciwzapalne — NF-κB, TNF-α, IL-6

W modelach zapalenia jelita grubego (kolitis) u szczura Tkalcević i wsp. (2007) raportowali zmniejszenie nasilenia zmian zapalnych i obniżenie markerów prozapalnych. Literatura wiąże ten efekt z modulacją szlaku NF-κB oraz obniżeniem cytokin prozapalnych TNF-α i IL-6. W praktyce: ograniczenie reakcji zapalnej w obszarze uszkodzenia, co sprzyja przebudowie tkanki.

Stabilność proteolityczna

Szósta oś dotyczy samej cząsteczki: BPC-157 wykazuje opór na trawienie w środowisku żołądkowo-jelitowym. Motyw trzech prolin usztywnia łańcuch i ogranicza dostęp proteaz. Z punktu widzenia badacza ta cecha upraszcza pracę — peptyd zachowuje integralność w warunkach, w których większość peptydów ulega rozkładowi. To ta sama cecha, która tłumaczy żołądkowe pochodzenie cząsteczki ze wstępu. Dane referencyjne pochodzą głównie z prac zespołu Sikiricia (m.in. Sikiric i wsp. 1993, 2011) oraz grup pracujących nad reparacją ścięgna (Chang i wsp. 2011; Krivic i wsp. 2006) i przewodu pokarmowego (Tkalcević i wsp. 2007).

Zastosowania w badaniach naukowych

BPC-157 jako odczynnik RUO znajduje zastosowanie w kilku kierunkach badawczych. Format fiolki z liofilizatem sprawdza się szczególnie tam, gdzie badacz potrzebuje samodzielnie zdefiniować stężenie wyjściowe roztworu macierzystego — rekonstytucja do dobranej objętości pozwala dopasować molarność do konkretnego testu bez kompromisów narzuconych przez gotowy roztwór. W obrębie linii Endogenic peptyd przypisany jest do grupy peptydów na kontuzje — odczynników badanych w modelach uszkodzeń tkanek miękkich.

Reparacja ścięgna, więzadła i mięśnia. Modele zerwania i przecięcia ścięgna Achillesa, uszkodzeń więzadła rzepki, urazów mięśnia szkieletowego. Punkty końcowe: wytrzymałość mechaniczna na zerwanie, histologia (gęstość kolagenu, organizacja włókien), markery angiogenezy (VEGF, VEGFR2, CD31), markery migracji (FAK, paksylina). BPC-157 funkcjonuje jako referencyjny związek proangiogenny w pracach porównawczych nad reparacją tkanek łącznych. Liofilizat pozwala przygotować roztwór macierzysty o stężeniu dobranym pod planowane seryjne rozcieńczenia.

Przewód pokarmowy — modele wrzodów i kolitis. Modele wrzodów żołądka indukowanych etanolem lub NLPZ, modele zapalenia jelita grubego (kwas octowy, TNBS). Punkty końcowe: powierzchnia owrzodzenia, indeks zapalny, markery prozapalne (TNF-α, IL-6, NF-κB), integralność błony śluzowej. To historycznie pierwszy obszar badań nad cząsteczką, zgodny z jej żołądkowym pochodzeniem.

Ośrodkowy układ nerwowy — modele lęku i depresji. Modele behawioralne gryzoni (test wymuszonego pływania, podniesiony labirynt krzyżowy), analizy układów serotoninergicznego i dopaminergicznego, markery stresu na osi podwzgórze-przysadka-nadnercza. Drugorzędny, lecz powtarzalny kierunek badań nad neuroaktywnością peptydu.

Angiogeneza i gojenie ran. Modele gojenia rany skórnej, hodowle komórek śródbłonka, testy formowania naczyń (tube formation assay). Semilościowa ocena szlaku VEGF/VEGFR2 i NO/eNOS. BPC-157 jako narzędzie do badania mechanizmów neowaskularyzacji.

Podsumowanie

BPC-157 to stabilny pentadekapeptyd żołądkowy (GEPPPGKPADDAGLV, 1419,53 g/mol) wyizolowany w Zagrzebiu w 1991 roku jako fragment białka ochronnego soku żołądkowego. W piśmiennictwie przedklinicznym opisano sześć osi jego aktywności molekularnej — z najlepiej udokumentowaną modulacją szlaku VEGF/VEGFR2 (angiogeneza) i kaskady FAK-paksylina (migracja fibroblastów) w modelach reparacji ścięgna. Format fiolki z liofilizatem o zawartości nominalnej 10 mg z linii Endogenic daje badaczom dwie konkretne przewagi: najwyższą trwałość peptydu w magazynie (suchy proszek nie hydrolizuje ani nie agreguje w roztworze) oraz pełną swobodę doboru stężenia roboczego na etapie rekonstytucji.

Tam, gdzie aplikator z roztworem fabrycznym wygrywa natychmiastową gotowością do pobrania, fiolka liofilizatu wygrywa trwałością i elastycznością ustalenia molarności. Profil regulacyjny pozostaje jednoznaczny: BPC-157 nie jest zarejestrowany jako lek (faza II zarzucona 2014), a od 2022 roku figuruje na liście WADA w kategorii S0. W katalogu Pro-Body występuje wyłącznie jako odczynnik Research Use Only — narzędzie molekularne do badań laboratoryjnych, z czystością HPLC ≥98%, potwierdzeniem MS Q-TOF i COA dla każdej partii.

Bibliografia

  1. Sikirić P, Petek M, Rucman R, Seiwerth S, Grabarević Z, et al. (1993). A new gastric juice peptide, BPC. An overview of the stomach-stress-organoprotection hypothesis and beneficial effects of BPC. PubMed
  2. Chang CH, Tsai WC, Lin MS, Hsu YH, Pang JHS (2011). The promoting effect of pentadecapeptide BPC 157 on tendon healing involves tendon outgrowth, cell survival, and cell migration. PubMed
  3. Sikiric P, Seiwerth S, Rucman R, Turkovic B, Rokotov DS, et al. (2011). Stable gastric pentadecapeptide BPC 157: novel therapy in gastrointestinal tract. PubMed
  4. Krivic A, Anic T, Seiwerth S, Huljev D, Sikiric P (2006). Achilles detachment in rat and stable gastric pentadecapeptide BPC 157: promoted tendon-to-bone healing and opposed corticosteroid aggravation. PubMed
  5. Tkalcević VI, Cuzic S, Brajsa K, Mildner B, Bokulic A, et al. (2007). Enhancement by PL 14736 of granulation and collagen organization in healing wounds and the potential role of egr-1 expression. PubMed