GHRP-6 10 mg

Informacja o statusie produktu

Odczynnik chemiczny przeznaczony wyłącznie do badań laboratoryjnych (Research Use Only). Nie jest produktem leczniczym, suplementem diety ani środkiem spożywczym. Nie jest przeznaczony do stosowania u ludzi ani zwierząt. Sprzedaż wyłącznie dla zarejestrowanych jednostek badawczych i laboratoriów.

Ramka regulacyjna — sekretagog hormonu wzrostu z linii Endogenic

GHRP-6 (Growth Hormone Releasing Peptide 6) z linii Endogenic to odczynnik badawczy w formie liofilizatu 10 mg w fiolce, należący do klasy peptydów uwalniających hormon wzrostu (GHRP) — syntetycznych mimetyków greliny działających na receptor wydzielania hormonu wzrostu typu 1a (GHS-R1a). GHRP-6 nie posiada rejestracji jako produkt leczniczy w żadnej jurysdykcji. Cząsteczka należy do klasy sekretagogów hormonu wzrostu, którą WADA wymienia w sekcji S2 listy zabronionej (hormony peptydowe, czynniki wzrostu i mimetyki) — substancja zabroniona stale, zarówno w zawodach, jak i poza nimi.

Komunikacja sugerująca zastosowanie u ludzi w celu podniesienia poziomu hormonu wzrostu, IGF-1, pobudzenia apetytu, przyspieszenia regeneracji lub zmiany kompozycji ciała jest sprzeczna z ramą Research Use Only i niedopuszczalna.

Linia Endogenic Pro-Body grupuje odczynniki, które działają nie przez podanie egzogennego hormonu, lecz przez pobudzenie własnych mechanizmów wydzielniczych organizmu w modelach badawczych. GHRP-6 to jeden z historycznie najważniejszych compoundów tej klasy — heksapeptyd o sekwencji His-D-Trp-Ala-Trp-D-Phe-Lys-NH₂, którym w 1984 roku zespół Cyrila Bowersa zapoczątkował całą farmakologię sekretagogów hormonu wzrostu (Bowers i wsp. 1984). To właśnie na GHRP-6 wykryto, że istnieje odrębny od GHRH szlak pobudzania uwalniania GH — odkrycie, które na lata przed identyfikacją samej greliny wskazało na istnienie nieznanego receptora i nieznanego endogennego liganda.

GHRP-6 zajmuje w rodzinie GHRP pozycję compoundu założycielskiego, a zarazem najbardziej „surowego” pod względem profilu. W odróżnieniu od późniejszego, selektywnego Ipamorelin, GHRP-6 pobudza uwalnianie hormonu wzrostu, lecz równolegle uruchamia silny sygnał oreksygenny — jest najsilniejszym stymulatorem apetytu spośród klasycznych peptydów uwalniających GH — oraz łagodnie modyfikuje oś kortyzolu i prolaktyny. Ten „pełny” profil greliny czyni go z jednej strony mniej „czystym” narzędziem do badania samej osi GH, z drugiej — modelowym ligandem do badania greliny jako całości, łącznie z jej ramieniem regulacji łaknienia.

Niniejszy odczynnik dostarczany jest w postaci liofilizatu 10 mg w fiolce, do rekonstytucji wodą bakteriostatyczną w warunkach laboratoryjnych. Forma liofilizowana zapewnia stabilność peptydu przed rozpuszczeniem i pozwala badaczom przygotować stężenia robocze dostosowane do projektu eksperymentu. Czystość weryfikowana metodą HPLC ≥98%, tożsamość potwierdzona spektrometrią masową Q-TOF, COA dostępne dla każdej partii. Linia jednoskładnikowa pozostaje dostępna obok pokrewnych sekretagogów: GHRP-2 — silniejszy GH przy mniejszym sygnale apetytu — jako punkt odniesienia dla badań porównawczych nad selektywnością w obrębie klasy GHRP. Szerszy katalog tej grupy obejmuje peptydy zwiększające hormon wzrostu — sekretagogi GHRP i analogi GHRH zestawione w jednej kategorii.

Żeby zrozumieć, gdzie w fizjologii lokuje się GHRP-6, trzeba zobaczyć, że przysadka odbiera sygnał „wydziel hormon wzrostu” więcej niż jednym kanałem. Komórka somatotropowa przedniego płata przysadki ma na powierzchni co najmniej dwa odrębne receptory pobudzające uwalnianie GH: receptor GHRH (hormonu uwalniającego hormon wzrostu) oraz receptor wydzielania hormonu wzrostu typu 1a (GHS-R1a), czyli receptor greliny. To dwa różne białka, dwie różne kaskady wewnątrzkomórkowe i dwa różne fizjologiczne sygnały — które zbiegają się na tym samym efekcie końcowym, uwolnieniu GH z ziaren wydzielniczych. GHRP-6 działa na drugi z tych kanałów — ramię greliny.

Hormon wzrostu nie jest wydzielany płaską, stałą strugą — przysadka wyrzuca GH impulsami, w pulsach o określonej amplitudzie i częstotliwości, regulowanych przez parę przeciwstawnych sygnałów podwzgórza. GHRH mówi przysadce „wydziel”, somatostatyna mówi „wstrzymaj”. Na ten układ nakłada się trzeci gracz — grelina i jej receptor GHS-R1a — który działa jako osobny, komplementarny włącznik uwalniania GH oraz, co istotne dla GHRP-6, tłumi somatostatynę (zdejmuje hamulec) i wzmacnia własne działanie GHRH. Farmakologia peptydów uwalniających GH wyrasta dokładnie z pytania: co się stanie, gdy pobudzimy ten trzeci kanał osobno?

Pulsacyjny charakter wydzielania GH jest tu głównym, fizjologicznym detalem. W odróżnieniu od egzogennego, rekombinowanego hormonu wzrostu, który zalewa krążenie płaskim, niefizjologicznym stężeniem, sekretagogi pobudzają własną przysadkę do uwolnienia GH w sposób zachowujący pulsacyjną architekturę sygnału — z udziałem pętli sprzężenia zwrotnego somatostatyny. Ten „endogenny, pulsacyjny” wzorzec uwalniania jest przedmiotem badań nad fizjologią osi GH/IGF-1.

Farmakologia sekretagogów hormonu wzrostu obejmuje dwie wielkie klasy narzędzi:

• Analogi GHRH — naśladują endogenny hormon uwalniający GH, pobudzają receptor GHRH, zwiększają amplitudę pulsu (CJC-1295 z DAC, sermorelina, tesamorelina)
• Peptydy uwalniające GH (GHRP) i mimetyki greliny — pobudzają receptor greliny GHS-R1a, zwiększają częstotliwość pulsu i tłumią somatostatynę (GHRP-6, GHRP-2, hexarelina, Ipamorelin)

GHRP-6 to historyczny prototyp drugiej klasy — peptyd, na którym tę klasę zdefiniowano. Jest też jej najbardziej oreksygennym przedstawicielem: spośród klasycznych GHRP to GHRP-6 najsilniej pobudza apetyt przez aktywację greliny w podwzgórzu, co czyni go modelowym narzędziem nie tylko do badania osi GH, lecz także do badania greliny jako regulatora łaknienia.

Pod względem chemicznym GHRP-6 to syntetyczny heksapeptyd z C-końcowym amidem, zbudowany z reszt naturalnych i nienaturalnych (D-aminokwasy zwiększające oporność na proteolizę).

• Nazwa zwyczajowa: GHRP-6, Growth Hormone Releasing Peptide 6
• Nazwa chemiczna / sekwencja: His-D-Trp-Ala-Trp-D-Phe-Lys-NH₂ (heksapeptyd, C-końcowy amid)
• Synonimy: GHRP6, growth hormone releasing hexapeptide, SKF-110679 (historyczne oznaczenie)
• Numer CAS: 87616-84-0
• Wzór sumaryczny: C₄₆H₅₆N₁₂O₆
• Masa molowa: 873,01 g/mol
• Klasa chemiczna: heksapeptyd, peptyd uwalniający hormon wzrostu (GHRP); agonista receptora wydzielania hormonu wzrostu GHS-R1a — syntetyczny mimetyk greliny
• Postać dostarczana: liofilizat 10 mg w fiolce, do rekonstytucji wodą bakteriostatyczną; pharmaceutical grade ≥98% HPLC

Pochodzenie:

GHRP-6 wywodzi się z prac Cyrila Bowersa nad analogami enkefalin pod kątem aktywności uwalniającej hormon wzrostu. Przełomową charakterystykę opublikowano w 1984 roku (Bowers i wsp.), wykazując in vitro i in vivo, że ten syntetyczny heksapeptyd pobudza uwalnianie GH drogą odrębną od GHRH. Obserwacja ta zapoczątkowała poszukiwania receptora pośredniczącego — sklonowanego w 1996 roku jako GHS-R1a — oraz jego endogennego liganda, którym okazała się grelina, zidentyfikowana dopiero w 1999 roku przez zespół Kojimy.

GHRP-6 funkcjonował zatem jako farmakologiczne narzędzie wyprzedzające odkrycie własnego układu fizjologicznego: najpierw poznano syntetyczny ligand i jego efekt, dopiero potem receptor i hormon, które naśladuje. Compound pozostał ważnym narzędziem badawczym w endokrynologii osi somatotropowej i w farmakologii greliny.

GHRP-6 działa przez pobudzenie receptora greliny GHS-R1a na komórkach somatotropowych przysadki i w podwzgórzu. W odróżnieniu od analogów GHRH compound nie pobudza receptora GHRH — uruchamia odrębny szlak, który w fizjologii odpowiada za ramię greliny w regulacji uwalniania hormonu wzrostu. Poniżej najlepiej udokumentowane mechanizmy obserwowane w modelach przedklinicznych.

Profil farmakologiczny obserwowany w modelach przedklinicznych:

1. Agonizm receptora greliny GHS-R1a → pulsacyjne uwalnianie GH — GHS-R1a to receptor sprzężony z białkiem Gq. Pobudzenie GHRP-6 aktywuje fosfolipazę C, podnosi wewnątrzkomórkowy wapń i prowadzi do uwolnienia hormonu wzrostu z ziaren wydzielniczych komórki somatotropowej — drogą odrębną od kaskady Gs/cAMP charakterystycznej dla GHRH. Efekt: pobudzenie częstotliwości i pulsacyjności uwalniania GH (Bowers i wsp. 1984; Smith i wsp. 1997)
2. Silna stymulacja apetytu — aktywacja greliny w podwzgórzu — to cecha najbardziej wyróżniająca GHRP-6 w obrębie klasy. Jako mimetyk greliny GHRP-6 pobudza receptory GHS-R1a w jądrze łukowatym podwzgórza, aktywując neurony oreksygenne (NPY/AgRP). W modelach gryzoni przekłada się to na silny sygnał głodu — GHRP-6 jest najsilniejszym oreksygennym przedstawicielem klasycznych GHRP, co czyni go modelowym ligandem do badania greliny jako regulatora łaknienia, niezależnie od jego profilu GH-sekretagogicznego
3. Modulacja kortyzolu i prolaktyny — pobudzając oś greliny, GHRP-6 wywołuje łagodny wzrost kortyzolu i prolaktyny oraz ograniczony wpływ na uwalnianie ACTH. To zachowanie odróżnia go od selektywnego Ipamorelin, który w modelach przedklinicznych pobudzał GH bez istotnego wyrzutu hormonów stresu. GHRP-6 leży na „starszym”, mniej selektywnym końcu spektrum GHRP
4. Tłumienie somatostatyny — ramię greliny nie tylko bezpośrednio pobudza uwalnianie GH, lecz także zdejmuje hamulec w postaci somatostatyny (hormonu hamującego wydzielanie GH). Przez to GHRP-6 wzmacnia również odpowiedź komórki somatotropowej na endogenny GHRH — mechanizm, który leży u podstaw synergii obserwowanej, gdy GHRP łączy się z analogiem GHRH w modelach badawczych
5. Potencjalne działanie cytoprotekcyjne — niezależnie od osi GH, badania nad GHRP-6 wskazują na profil cytoprotekcyjny, w tym kierunek kardioprotekcyjny: w modelach niedokrwienia/reperfuzji mięśnia sercowego badano wpływ GHRP-6 na zmniejszenie obszaru uszkodzenia i markery przeżycia kardiomiocytów, częściowo niezależnie od pobudzenia GH (kierunek badań nad receptorami CD36 i GHS-R w tkance sercowej; Berlanga-Acosta i wsp. 2017)

Profil farmakokinetyczny (na podstawie modeli przedklinicznych i danych historycznych):

• Okres półtrwania w osoczu: krótki, rzędu kilkudziesięciu minut — peptyd częściowo stabilizowany resztami D-aminokwasów (D-Trp, D-Phe) wobec proteolizy, lecz nadal o ograniczonej trwałości osoczowej
• Penetracja bariery krew-mózg: ograniczona; działanie oreksygenne odbywa się głównie przez receptory GHS-R1a dostępne dla krążenia (jądro łukowate podwzgórza)
• Metabolizm: hydroliza enzymatyczna wiązań peptydowych; produkty rozkładu to krótsze fragmenty i wolne aminokwasy
• Profil PK u ludzi: niedostatecznie scharakteryzowany; dostępne dane pochodzą z ograniczonych, wczesnych badań

GHRP-6 vs selektywny Ipamorelin — pozycja w obrębie klasy GHRP:

W krajobrazie peptydów uwalniających hormon wzrostu GHRP-6 i Ipamorelin reprezentują dwa przeciwległe końce spektrum selektywności:

• GHRP-6 — historyczny prototyp, „pełny” mimetyk greliny: pobudza GH, lecz silnie stymuluje apetyt (najsilniejszy oreksygenny GHRP) oraz łagodnie podnosi kortyzol i prolaktynę. To kompletny profil aktywacji greliny, łącznie z jej ramieniem łaknienia i osią stresu
• Ipamorelin — późniejszy, selektywny pentapeptyd: pobudza GH przez GHS-R1a praktycznie bez wzrostu kortyzolu, prolaktyny i bez silnego sygnału apetytu (Raun i wsp. 1998). „Czysty” sekretagog GH
• Wniosek metodologiczny: wybór peptydu w modelu badawczym zależy od pytania. Gdy przedmiotem badania jest sama oś GH bez zakłóceń osi stresu — preferowany jest Ipamorelin. Gdy przedmiotem jest grelina jako całość (GH + apetyt + oś kortyzolu) — modelowym ligandem jest właśnie GHRP-6

GHRP-6 jako odczynnik RUO znajduje zastosowanie tam, gdzie przedmiotem badania jest ramię greliny w regulacji osi somatotropowej oraz grelina jako regulator łaknienia. W modelach in vivo (szczur, mysz, świnia jako modelowy gatunek dla fizjologii GH) oraz w modelach in vitro (izolowane komórki somatotropowe przysadki, linie komórkowe eksprymujące receptor GHS-R1a) prowadzi się badania nad mechanizmem, kinetyką i selektywnością.

Konkretne kierunki badawcze obejmują:

• Farmakologia receptora greliny GHS-R1a — GHRP-6 jako prototypowy syntetyczny agonista; badania kaskady Gq/fosfolipaza C, krzywe stężenie–odpowiedź, charakterystyka wiązania w preparatach komórkowych
• Pulsacyjność i architektura wydzielania GH — jak pobudzenie ramienia greliny modyfikuje amplitudę i częstotliwość pulsów hormonu wzrostu; porównanie wzorca uwalniania ze stymulacją analogiem GHRH oraz z podaniem rekombinowanego GH
• Grelina jako regulator łaknienia — GHRP-6 jako modelowy ligand oreksygenny; badania aktywacji neuronów NPY/AgRP w jądrze łukowatym podwzgórza, regulacji bilansu energetycznego i sygnalizacji głodu
• Selektywność receptorowa w obrębie GHRP — badania porównawcze nad selektywnością GHRP-6 vs GHRP-2 vs Ipamorelin wobec osi GH oraz osi kortyzolu/prolaktyny/ACTH w preparatach komórkowych i modelach in vivo
• Tłumienie somatostatyny i synergia z GHRH — rola GHRP-6 w znoszeniu hamowania somatostatyną i potencjacji odpowiedzi GHRH; badania pętli sprzężenia zwrotnego regulującej puls GH
• Cytoprotekcja i kierunek kardioprotekcyjny — badania nad wpływem GHRP-6 na markery przeżycia kardiomiocytów w modelach niedokrwienia/reperfuzji, częściowo niezależne od osi GH (receptory GHS-R i CD36 w tkance sercowej)

STATUS REGULACYJNY

GHRP-6 należy do klasy sekretagogów hormonu wzrostu, którą WADA wymienia w sekcji S2 listy zabronionej — „hormony peptydowe, czynniki wzrostu, substancje pokrewne i mimetyki”. Sekcja ta obejmuje peptydy uwalniające GH i mimetyki greliny (GHRP-6, GHRP-2, hexarelina, Ipamorelin) oraz analogi GHRH. Substancja jest zabroniona stale — zarówno w zawodach, jak i poza nimi. Dla sportowców zarejestrowanych (ADAMS) obowiązuje bezwzględny zakaz. GHRP-6 nie posiada rejestracji jako produkt leczniczy w UE, USA ani gdziekolwiek na świecie. Sportowcy zarejestrowani muszą sprawdzić aktualną listę zabronionych substancji przed jakąkolwiek decyzją dotyczącą stosowania.

GHRP-6 (His-D-Trp-Ala-Trp-D-Phe-Lys-NH₂) z linii Endogenic to historyczny prototyp klasy peptydów uwalniających hormon wzrostu — heksapeptyd, którym w 1984 roku zespół Bowersa zapoczątkował farmakologię sekretagogów GH, na lata przed identyfikacją receptora GHS-R1a (1996) i samej greliny (1999). Mechanistycznie GHRP-6 to syntetyczny mimetyk greliny: pobudza receptor GHS-R1a (kaskada Gq/fosfolipaza C) na komórkach somatotropowych przysadki, prowadząc do pulsacyjnego uwalniania GH oraz tłumienia somatostatyny.

Cechą wyróżniającą jest najsilniejszy w klasie profil oreksygenny — silna stymulacja apetytu przez aktywację greliny w podwzgórzu — oraz łagodny wzrost kortyzolu i prolaktyny, co odróżnia go od selektywnego Ipamorelin. Badany jest też kierunek cytoprotekcyjny/kardioprotekcyjny, częściowo niezależny od osi GH. Postać liofilizatu 10 mg w fiolce, rekonstytucja wodą bakteriostatyczną, czystość HPLC ≥98%, MS Q-TOF, COA dla każdej partii. Status regulacyjny — wyłącznie Research Use Only; brak rejestracji jako lek; WADA: sekcja S2, substancja zabroniona stale.

1. Bowers CY, Momany FA, Reynolds GA, Hong A (1984). On the in vitro and in vivo activity of a new synthetic hexapeptide that acts on the pituitary to specifically release growth hormone. PubMed
2. Smith RG, Van der Ploeg LH, Howard AD, Feighner SD, Cheng K, Hickey GJ, et al. (1997). Peptidomimetic regulation of growth hormone secretion. PubMed
3. Sigalos JT, Pastuszak AW (2018). The Safety and Efficacy of Growth Hormone Secretagogues. PubMed
4. Berlanga-Acosta J, Abreu-Cruz A, Herrera DGB, Mendoza-Marí Y, Rodríguez-Ulloa A, García-Ojalvo A, et al. (2017). Synthetic Growth Hormone-Releasing Peptides (GHRPs): A Historical Appraisal of the Evidences Supporting Their Cytoprotective Effects. PubMed
5. Cordido F, Peñalva A, Dieguez C, Casanueva FF (1993). Massive growth hormone (GH) discharge in obese subjects after the combined administration of GH-releasing hormone and GHRP-6. PubMed