Melanotan-2 10mg

Informacja o statusie produktu

Odczynnik chemiczny przeznaczony wyłącznie do badań laboratoryjnych (Research Use Only). Nie jest produktem leczniczym, suplementem diety ani środkiem spożywczym. Nie jest przeznaczony do stosowania u ludzi ani zwierząt. Sprzedaż wyłącznie dla zarejestrowanych jednostek badawczych i laboratoriów.

Melanotan II (MT-II) pochodzi z programu fotoprotekcji, nie z laboratorium peptydowego szukającego „naturalnej opalenizny”. Zespół Mac Hadleya i Victora Hruby’ego z Uniwersytetu Arizona zaprojektował tę cząsteczkę w latach 80. z konkretnym celem badawczym — zwiększyć endogenną pigmentację skóry tak, by zredukować dawkę promieniowania UV potrzebną do ochrony przed rakiem skóry. Cyklizacja i podmiana dwóch reszt aminokwasowych w sekwencji α-MSH dały analog stabilny metabolicznie i wielokrotnie silniejszy od hormonu macierzystego.

Trzydzieści lat później MT-II nadal nie jest zarejestrowany jako lek — jedyną zarejestrowaną pochodną pozostaje PT-141 (Bremelanotide, Vyleesi®), późniejsza modyfikacja o większej selektywności wobec receptora MC4R. Sam Melanotan II należy do grupy peptydów badawczych najczęściej opisywanych w kontekście sygnalizacji melanokortynowej i melanogenezy. Niniejszy odczynnik należy do linii Endogenic i dostarczany jest w formacie fiolki z liofilizatem, 10 mg MT-II, do samodzielnej rekonstytucji w laboratorium.

To forma odmienna od gotowego aplikatora czy formy ciekłej — liofilizat daje badaczom pełną swobodę doboru stężenia roboczego: rozpuszczalnik, objętość bufora i finalne stężenie peptydu dobiera się pod metodykę konkretnego eksperymentu, a nie pod gotowy do użycia format aplikatora. Czystość weryfikowana metodą HPLC ≥98%, tożsamość potwierdzona spektrometrią masową, COA dostępne dla każdej partii.

Status regulacyjny 

Melanotan II nie jest zarejestrowany jako lek w UE, USA ani gdziekolwiek na świecie. Program rozwoju klinicznego z Uniwersytetu Arizona został zarzucony; jedyną zarejestrowaną pochodną szlaku melanokortynowego pozostaje PT-141 (Bremelanotide). FDA wystosowała Warning Letters wobec sprzedawców MT-II w 2007 roku, brytyjska MHRA wydała ostrzeżenie w 2008 roku. Komunikacja produktu jako „peptydu na opaleniznę”, „środka na libido” lub „wspomagacza erekcji” jest sprzeczna z ramą Research Use Only.

System melanokortynowy to jeden z najszerzej rozgałęzionych szlaków sygnałowych u ssaków — jedna rodzina peptydów (melanokortyny) i pięć receptorów (MC1R–MC5R) kontrolujących procesy tak różne jak pigmentacja skóry, apetyt, reakcja zapalna, libido i wydzielanie gruczołów łojowych. Wspólnym mianownikiem jest pochodzenie: wszystkie melanokortyny (α-MSH, β-MSH, γ-MSH oraz ACTH) powstają z jednego prekursora białkowego — proopiomelanokortyny (POMC) — poprzez enzymatyczne cięcie potranslacyjne. α-MSH (hormon stymulujący melanocyty) to najlepiej scharakteryzowana melanokortyna.

To trzynastoaminokwasowy peptyd, który wiąże się z receptorami melanokortynowymi i uruchamia kaskadę sygnałową zależną od białka G — głównie szlak cAMP/PKA. Problem badawczy z natywnym α-MSH jest jednak prozaiczny: cząsteczka jest szybko degradowana w organizmie (okres półtrwania liczony w minutach), co czyni ją bezużyteczną jako narzędzie do badania długotrwałej modulacji szlaku melanokortynowego. Tu pojawia się MT-II. Zespół z Arizony rozwiązał problem stabilności przez dwie modyfikacje sekwencji α-MSH oraz cyklizację łańcucha peptydowego:

• Podmiana Met⁴ → Nle⁴ (norleucyna) — usuwa wrażliwy na utlenianie atom siarki metioniny, zwiększając stabilność chemiczną
• Podmiana L-Phe⁷ → D-Phe⁷ — odwrócenie konfiguracji przestrzennej reszty fenyloalaniny zwiększa oporność na proteolizę i powinowactwo receptorowe
• Cyklizacja przez mostek laktamowy (Asp–Lys) — usztywnia strukturę i stabilizuje konformację aktywną

Efekt: analog wielokrotnie silniejszy od α-MSH, oporny na degradację enzymatyczną, o wydłużonym okresie aktywności. To czyni MT-II modelowym ligandem do badania farmakologii wszystkich receptorów melanokortynowych — jego nieselektywność, problematyczna z perspektywy terapeutycznej, jest zaletą w badaniach mechanistycznych nad rodziną MCR jako całością. Świat farmakologii obserwuje MT-II z trzech powodów. Po pierwsze, jako narzędzie badawcze nad melanogenezą i fotoprotekcją (oryginalny kontekst z Arizony).

Po drugie, jako modelowy pan-agonista do badań porównawczych selektywności receptorowej — punkt odniesienia wobec selektywnych ligandów MC4R (PT-141) i MC1R. Po trzecie, jako związek ilustrujący ryzyko aktywacji MC1R w melanocytach — temat o znaczeniu dermatologicznym i onkologicznym.

Pod względem chemicznym MT-II to cykliczny heptapeptyd, analog α-MSH ze zmodyfikowanym i usztywnionym rdzeniem sekwencji.

Różnica strukturalna MT-II vs PT-141: MT-II i PT-141 (Bremelanotide) dzielą niemal identyczny rdzeń cykliczny. Zasadnicza różnica leży w zakończeniu C-końca łańcucha peptydowego:

• MT-II — C-koniec zamknięty grupą amidową (–NH₂); pełny agonista MC1R–MC5R
• PT-141 — C-koniec z wolną grupą karboksylową (–COOH); powstaje formalnie jako metabolit/modyfikacja MT-II o większej selektywności wobec MC4R

W praktyce farmakologicznej oznacza to, że PT-141 został celowo zaprojektowany jako węższe narzędzie — modulacja głównie centralnego receptora MC4R (kontekst libido), z mniejszym wpływem na pigmentację zależną od MC1R. MT-II pozostaje narzędziem „szerokiego spektrum” — aktywuje cały system melanokortynowy jednocześnie. Porównawczy odczynnik selektywny opisano przy pozycji PT-141 10mg. Pochodzenie: MT-II został zsyntetyzowany w latach 80.

XX wieku na Uniwersytecie Arizona przez zespół Mac E. Hadleya i Victora J. Hruby’ego w ramach programu badań nad fotoprotekcją i prewencją raka skóry. Hipoteza badawcza zakładała, że farmakologiczne zwiększenie endogennej pigmentacji (eumelaniny) zredukuje uszkodzenia DNA wywoływane przez UV i obniży ryzyko nowotworów skóry. Cząsteczka weszła do wczesnych badań Fazy I (Dorr et al. 1996; Hadley et al. 1993), gdzie potwierdzono jej aktywność melanogeniczną u ludzi, ale też dwa nieoczekiwane efekty: indukowane erekcje i nudności.

PT-141 (Bremelanotide) został następnie rozwinięty jako selektywna pochodna MC4R i ostatecznie zarejestrowany przez FDA (2019, Vyleesi®). Program MT-II nie został natomiast doprowadzony do rejestracji.

MT-II działa jako pełny agonista wszystkich pięciu receptorów melanokortynowych. Receptory MCR to klasa A receptorów sprzężonych z białkiem G (GPCR) — ich aktywacja podnosi wewnątrzkomórkowe stężenie cAMP przez cyklazę adenylanową i uruchamia szlak PKA. To, gdzie dany receptor jest zlokalizowany, decyduje o obserwowanym fenotypie. Właśnie ta szeroka, nieselektywna aktywacja odróżnia MT-II od selektywnych ligandów i wyjaśnia jego złożony profil obserwowany w literaturze. Profil per receptor (obserwowany w modelach badawczych i wczesnej literaturze klinicznej):

1. MC1R (melanocyty skóry) → melanogeneza. Aktywacja MC1R na melanocytach uruchamia szlak cAMP/PKA/MITF, który zwiększa ekspresję tyrozynazy — enzymu ograniczającego tempo syntezy melaniny. Efekt netto: przesunięcie syntezy w kierunku eumelaniny (ciemny, fotoprotekcyjny pigment) i wzrost pigmentacji skóry. To był oryginalny cel projektowy MT-II (Dorr et al. 2000).
2. MC4R (ośrodkowy układ nerwowy) → apetyt, erekcja, libido. MC4R w podwzgórzu i innych regionach OUN uczestniczy w regulacji bilansu energetycznego (hamowanie apetytu) oraz w centralnej modulacji funkcji seksualnych. Aktywacja MC4R wiąże się z indukowanymi erekcjami niezależnymi od bodźca naczyniowego (Wessells et al. 2000) oraz z centralnym wpływem na libido — to właśnie ten szlak stał się podstawą rozwoju selektywnego PT-141.
3. MC3R (OUN, tkanki obwodowe) → bilans energetyczny. MC3R współdziała z MC4R w regulacji homeostazy energetycznej i wydatkowania energii; jego rola jest komplementarna wobec MC4R, choć mniej dokładnie scharakteryzowana.
4. MC2R (kora nadnerczy) → szlak ACTH. MC2R jest receptorem swoistym dla ACTH (steroidogeneza nadnerczowa). MT-II wiąże się z MC2R słabiej niż z pozostałymi receptorami, ale w kontekście pan-agonizmu szlak ten pozostaje przedmiotem analizy selektywności.
5. MC5R (gruczoły zewnątrzwydzielnicze) → wydzielanie łojowe i egzokrynne. MC5R uczestniczy w regulacji gruczołów łojowych i innych gruczołów zewnątrzwydzielniczych; w modelach zwierzęcych jego aktywacja wpływa na produkcję sebum i feromonów.

Profil farmakokinetyczny (na podstawie wczesnej literatury i modeli):

• Stabilność metaboliczna znacznie wyższa niż natywnego α-MSH (efekt cyklizacji i podmian Nle⁴/D-Phe⁷)
• Okres półtrwania w osoczu u ludzi: rzędu kilku godzin (dane częściowe z badań Fazy I; Dorr et al. 2000)
• Wchłanianie po podaniu pozajelitowym dobre; biodostępność doustna znikoma (peptyd ulega trawieniu w przewodzie pokarmowym)
• Metabolizm: proteolityczny; eliminacja głównie nerkowa

MT-II wykorzystywany jest w pracach badawczych jako modelowy pan-agonista receptorów melanokortynowych — narzędzie do badania całego systemu MCR oraz punkt odniesienia w badaniach porównawczych selektywności ligandów. W modelach in vitro (linie melanocytów ludzkich i mysich, układy ekspresji rekombinowanych receptorów MC1R–MC5R, hodowle komórek HEK293 transfekowane MCR) bada się powinowactwo receptorowe, kinetykę aktywacji cAMP oraz selektywność funkcjonalną.

W modelach in vivo (gryzonie, historyczny model jaszczurki Anolis dla testu melanogenezy) ocenia się odpowiedź pigmentacyjną i metaboliczną. Forma liofilizatu w fiolce sprawdza się szczególnie w protokołach, gdzie badacze potrzebują samodzielnie dobrać stężenie robocze pod konkretne pytanie — od krzywych dawka-odpowiedź in vitro po serie rozcieńczeń w buforze o ustalonym składzie. Konkretne kierunki badawcze obejmują:

• Farmakologia melanogenezy i fotoprotekcji — szlak MC1R/cAMP/MITF/tyrozynaza; ocena syntezy eumelaniny jako modelu prewencji uszkodzeń UV (oryginalny kontekst z Arizony)
• Badania porównawcze selektywności receptorowej — MT-II (pan-agonista) vs PT-141 (selektywny MC4R) vs selektywne ligandy MC1R; mapowanie profili funkcjonalnych
• Modulacja centralna MC4R — bilans energetyczny, hamowanie apetytu, centralne szlaki funkcji seksualnych w modelach gryzoni
• Sygnalizacja melanokortynowa w gruczołach zewnątrzwydzielniczych — rola MC5R w regulacji gruczołów łojowych (modele zwierzęce)
• Badania nad ryzykiem melanocytarnym — wpływ przewlekłej aktywacji MC1R na proliferację i fenotyp melanocytów (kontekst dermatofarmakologiczny i onkologiczny)

Melanotan II (MT-II) to cykliczny heptapeptyd, analog α-MSH zaprojektowany w latach 80. na Uniwersytecie Arizona (Hadley, Hruby) w programie badań nad fotoprotekcją. Dzięki cyklizacji oraz podmianom Nle⁴ i D-Phe⁷ jest stabilny metabolicznie i działa jako pełny pan-agonista receptorów MC1R–MC5R — co odróżnia go od PT-141 (Bremelanotide), selektywnej pochodnej MC4R różniącej się zakończeniem C-końca (amid zamiast karboksylu).

W modelach i wczesnej literaturze Fazy I MT-II wykazywał aktywność melanogeniczną (MC1R), indukowane erekcje i centralny wpływ na libido (MC4R) oraz nudności; opisano też rzadkie przypadki zmian znamion atypowych i erupcyjnych znamion — realny sygnał bezpieczeństwa. Status regulacyjny — wyłącznie Research Use Only; brak rejestracji w jakiejkolwiek jurysdykcji; status WADA: nie figuruje na liście (stan na 2024).

1. Dorr RT, Lines R, Levine N, Brooks C, Xiang L, et al. (1996). Evaluation of melanotan-II, a superpotent cyclic melanotropic peptide in a pilot phase-I clinical study. PubMed
2. Hadley ME, Sharma SD, Hruby VJ, Levine N, Dorr RT (1993). Melanotropic peptides for therapeutic and cosmetic tanning of the skin. PubMed
3. Wessells H, Gralnek D, Dorr R, Hruby VJ, Hadley ME, Levine N (2000). Effect of an alpha-melanocyte stimulating hormone analog on penile erection and sexual desire in men with organic erectile dysfunction. PubMed
4. Dorr RT, Dvorakova K, Brooks C, Lines R, Levine N, et al. (2000). Increased eumelanin expression and tanning is induced by a superpotent melanotropin [Nle4-D-Phe7]-alpha-MSH in humans. PubMed
5. Cardones AR, Grichnik JM (2009). alpha-Melanocyte-stimulating hormone-induced eruptive nevi. PubMed