Przejdź do treści
Black Week: -20% na wszystko z kodem BLACK

Wyszukiwarka

Czego szukasz?

Wpisz co najmniej 2 znaki, aby zobaczyć podpowiedzi.

L-Carnitine 600 mg/1 ml - 10 ml
L-Carnitine 600 mg/1 ml - 10 ml

L-Carnitine 600 mg/1 ml – 10 ml

L-karnityna (lewokarnityna) 600 mg/ml — najwyższe stężenie w katalogu, roztwór do iniekcji domięśniowej w pojedynczej fiolce 10 ml (6000 mg), czystość ≥98% HPLC, potwierdzenie MS, COA dla każdej partii. Molekularny transporter kwasów tłuszczowych do mitochondrium (wahadło CPT1/CPT2), biodostępność i.m. ~100%.

269,00 zł
Z kodem BLACK: 215,20 zł Najniższa cena z 30 dni przed obniżką: 269,00 zł
Szybka wysyłka
Darmowa dostawa od 800 zł
Zwroty zgodnie z regulaminem
Zobacz raport z analizy laboratoryjnej

L-Carnitine 600 mg/ml — roztwór iniekcyjny

  • L-karnityna (lewokarnityna) 600 mg/ml — najwyższe stężenie w katalogu, roztwór do iniekcji domięśniowej w pojedynczej fiolce 10 ml (6000 mg), czystość ≥98% HPLC, potwierdzenie MS, COA dla każdej partii.
  • Molekularny transporter kwasów tłuszczowych do mitochondrium (wahadło CPT1/CPT2), biodostępność i.m. ~100%.

Specjalistyczny preparat sportowy w formie roztworu do iniekcji domięśniowej, przeznaczony wyłącznie dla osób dorosłych (21+), do samodzielnej oceny ryzyka. L-karnityna podawana doustnie jest oceniana przez EFSA jako składnik żywności — forma iniekcyjna nie jest suplementem diety w polskim i unijnym znaczeniu prawnym i nie jest produktem leczniczym. To wariant o najwyższym stężeniu 600 mg/ml w katalogu, adresowany do zaawansowanych, którzy mają już udokumentowane doświadczenie z niższymi stężeniami. Przed jakąkolwiek decyzją zapoznaj się z sekcją „Krytyczne ostrzeżenia”, „Status prawny” oraz bezwzględnymi przeciwwskazaniami na końcu opisu.

OSTRZEŻENIE — STATUS WADA (kategoria M2.2)

Infuzje i iniekcje dożylne przekraczające 100 ml w okresie 12 godzin są zakazane przez Światową Agencję Antydopingową (WADA) na mocy punktu M2.2 (manipulacje chemiczne i fizyczne) — niezależnie od podawanej substancji. Punkt ten nie obejmuje iniekcji domięśniowych ani podskórnych. Sama L-karnityna w typowych dawkach nie jest substancją zabronioną, lecz droga i objętość podania podlegają tej regule. Sportowcy zarejestrowani (ADAMS) muszą sprawdzić aktualną listę zabronionych metod przed jakąkolwiek decyzją dotyczącą stosowania.

OSTRZEŻENIE — RYZYKO REAKCJI MIEJSCOWEJ (hiperosmolarność, technika Z-track)

Stężenie 600 mg/ml to roztwór silnie hiperosmolarny — gęstszy i bardziej drażniący tkankę niż warianty 200 i 400 mg/ml. Wiąże się to z wyższym ryzykiem reakcji miejscowej: bólu poiniekcyjnego, stwardnienia tkanki (zwłóknienie/fibroza), a w skrajnych przypadkach jałowego ropnia (sterile abscess) przy błędach techniki. Z tego powodu wariant 600 mg/ml wymaga techniki Z-track, bezwzględnej rotacji miejsc wkłucia oraz wcześniejszego doświadczenia z niższym stężeniem.

Pierwsza próba z karnityną iniekcyjną nigdy nie powinna odbywać się na stężeniu 600 mg/ml — zacznij od wariantu L-karnityna 200 mg/ml iniekcja lub L-Carnitine 400 mg/ml i zwiększaj stopniowo 200 → 400 → 600 dopiero po potwierdzeniu tolerancji.

Wstęp

L-karnityna to jeden z najlepiej przebadanych związków w fizjologii metabolizmu tłuszczów — i jednocześnie jeden z najczęściej niezrozumianych. Nazwa pochodzi od łacińskiego carnis (mięso), bo właśnie z tkanki mięśniowej wyizolowano ją po raz pierwszy w 1905 roku. Jej funkcja w komórce jest precyzyjna i niezastąpiona: to molekularny „prom”, który przenosi długołańcuchowe kwasy tłuszczowe przez wewnętrzną błonę mitochondrium, do miejsca, gdzie zostają spalone na energię. Bez karnityny tłuszcz nie wejdzie do mitochondrialnego pieca — utknie przed bramą. W katalogu Pro-Body iniekcyjna L-karnityna dostępna jest w trzech stężeniach, z których niniejsze jest najwyższe.

Problem z formą doustną jest znany każdemu, kto zaglądał w farmakokinetykę: biodostępność L-karnityny z tabletek i kapsułek to zaledwie kilkanaście procent, a duża część dawki nigdy nie trafia do krwiobiegu w formie aktywnej. Forma iniekcyjna omija ten problem całkowicie — biodostępność domięśniowa zbliża się do 100%, co oznacza, że cała odmierzona dawka trafia tam, gdzie ma działać. To właśnie dlatego roztwór do iniekcji jest formatem wybieranym przez zaawansowanych sportowców na redukcji, którzy chcą maksymalnej dostępności składnika przy minimalnej objętości.

Niniejszy preparat to najwyższe stężenie w katalogu — 600 mg/ml — w pojedynczej fiolce 10 ml (łącznie 6000 mg L-karnityny). Logika tego stężenia jest czysto praktyczna: im wyższe stężenie, tym mniejsza objętość iniekcji przy tej samej dawce. 1 ml to 600 mg, 3 ml to 1800 mg, 4 ml to 2400 mg — czyli pełną dawkę roboczą można podać w objętości, która przy słabszych roztworach wymagałaby dwóch–trzech wkłuć.

Dla zaawansowanego, który stosuje karnitynę cyklicznie i ceni komfort małych objętości, to realna różnica. Coach Marek powiedziałby wprost: 600 mg/ml to wariant dla kogoś, kto już wie, jak jego ciało reaguje na karnitynę iniekcyjną — nie dla pierwszego razu.

Roztwór ma jakość farmaceutyczną, czystość ≥98% HPLC, tożsamość potwierdzoną spektrometrią masową, a COA jest dostępne dla każdej partii. Fiolka 10 ml to format pojedynczy — jeśli planujesz dłuższy cykl lub stosujesz karnitynę przewlekle, bardziej ekonomiczny jest zestaw 3x L-Carnitine 600mg (cztery fiolki w cenie trzech).

Mechanizm działania na poziomie molekularnym

L-karnityna nie jest stymulantem ani hormonem — jej działanie wynika z jednej, ściśle określonej funkcji transportowej i z kilku efektów pochodnych, które razem składają się na profil interesujący dla sportu wytrzymałościowego i redukcji tkanki tłuszczowej. To właśnie ta rola transportowa sprawia, że karnityna pojawia się w niemal każdym zestawieniu, gdy mowa o skutecznych spalaczach tłuszczu — choć, jak zobaczysz niżej, jej mechanizm jest bardziej „logistyczny” niż termogeniczny.

Transport kwasów tłuszczowych — wahadło CPT1/CPT2

Sercem działania karnityny jest tak zwane wahadło karnitynowe. Długołańcuchowe kwasy tłuszczowe, żeby zostały spalone, muszą wejść do macierzy mitochondrium — ale wewnętrzna błona mitochondrialna jest dla nich nieprzepuszczalna. Tu wkracza karnityna. Enzym karnitynopalmitoilotransferaza 1 (CPT1), osadzony w zewnętrznej błonie mitochondrium, przyłącza kwas tłuszczowy do cząsteczki karnityny, tworząc acylokarnitynę. Ta forma przechodzi przez błonę, a po drugiej stronie enzym CPT2 odłącza kwas tłuszczowy z powrotem, uwalniając go do macierzy i regenerując wolną karnitynę.

To wahadło — karnityna wnosi ładunek, wraca pusta i bierze następny — jest jedyną drogą, którą długołańcuchowe tłuszcze trafiają do mitochondrialnego pieca (Stephens et al. 2007). Bez wystarczającej puli karnityny ten transport staje się wąskim gardłem.

Beta-oksydacja — wejście do pieca energetycznego

Po przejściu przez błonę kwas tłuszczowy trafia do beta-oksydacji — wieloetapowego procesu, w którym jest „rozkrawany” na dwuwęglowe fragmenty acetylo-CoA, zasilające cykl Krebsa i produkcję ATP. Dostępność karnityny bezpośrednio limituje, ile tłuszczu zdoła trafić do tej ścieżki w jednostce czasu. W kontekście wysiłku tlenowego oznacza to, że pula karnityny współdecyduje o tym, jak sprawnie organizm sięga po tłuszcz jako paliwo — zamiast po ograniczone zapasy glikogenu (Karlic i Lohninger 2004).

Buforowanie puli CoA — odblokowanie metabolizmu

Karnityna pełni jeszcze jedną, mniej oczywistą funkcję: buforuje stosunek acylo-CoA do wolnego CoA w komórce. Podczas intensywnego wysiłku acetylo-CoA gromadzi się szybciej, niż zostaje zużyty, „zatykając” pulę wolnego koenzymu A, który jest potrzebny dalej w metabolizmie. Karnityna przejmuje nadmiar grup acetylowych (tworząc acetylokarnitynę) i tym samym uwalnia wolny CoA, podtrzymując płynność reakcji energetycznych. To jeden z mechanizmów, przez które karnityna wpływa na metabolizm przy wyższych intensywnościach (Stephens et al. 2007).

Wpływ na regenerację powysiłkową

Volek i współpracownicy (2002) wykazali w badaniu na ludziach, że suplementacja L-karnityną wiązała się ze zmniejszeniem markerów uszkodzenia mięśni i stresu oksydacyjnego po wysiłku oporowym — między innymi mniejszym wzrostem stężenia mioglobiny i kinazy kreatynowej oraz ograniczeniem bólu mięśniowego. Proponowany mechanizm to poprawa ukrwienia tkanki mięśniowej (zwiększona dostępność tlenu) i ograniczenie hipoksji, która towarzyszy intensywnemu obciążeniu. To kierunek, który przesuwa karnitynę z roli „spalacza tłuszczu” w stronę związku wspierającego regenerację.

Wpływ na wytrzymałość i wykorzystanie substratów

Wall i współpracownicy (2011) przeprowadzili jedno z mocniejszych badań na ludziach: 24-tygodniowa suplementacja L-karnityną (przy jednoczesnym podaniu węglowodanów zwiększającym jej wychwyt do mięśni) prowadziła do wzrostu zawartości karnityny w mięśniu szkieletowym, oszczędzania glikogenu przy niższych intensywnościach i poprawy parametrów wysiłkowych przy wyższych intensywnościach. To badanie pokazało, że pula karnityny w mięśniu jest plastyczna i że jej zwiększenie realnie wpływa na wybór substratu energetycznego oraz wytrzymałość (Wall et al. 2011). Forma iniekcyjna o biodostępności ~100% omija barierę wychwytu, która w badaniach doustnych wymagała wspomagania węglowodanami.

Farmakokinetyka iniekcyjna

  • Biodostępność (i.m.): ~100% — podanie domięśniowe omija barierę wchłaniania jelitowego, która w formie doustnej ogranicza dostępność do kilkunastu procent. Cała odmierzona dawka trafia do krążenia w formie aktywnej.
  • Okres półtrwania (T½): ~1–1,5 godziny w fazie dystrybucji — L-karnityna jest endogennym związkiem o sprawnym obrocie metabolicznym; organizm utrzymuje jej homeostazę głównie przez reabsorpcję nerkową.
  • Dystrybucja: transport do tkanki mięśniowej (głównego rezerwuaru) jest procesem aktywnym i nasycalnym; iniekcja podnosi stężenie w osoczu szybko, a wychwyt do miocytu zachodzi w kolejnych godzinach.
  • Eliminacja: głównie nerkowa, z wydajną reabsorpcją w kanalikach przy stężeniach fizjologicznych; nadmiar ponad próg jest wydalany z moczem.

Przy stężeniu 600 mg/ml pojedyncza iniekcja 1–1,5 ml dostarcza 600–900 mg w objętości na tyle małej, że redukuje liczbę wkłuć potrzebnych przy wyższych dawkach — co przy karnitynie iniekcyjnej, gdzie głównym ograniczeniem komfortu jest objętość i drażniący charakter roztworu, ma realne znaczenie praktyczne.

Pozycjonowanie wariantu 600 mg/ml — dlaczego najwyższe stężenie

Katalog karnityny iniekcyjnej obejmuje trzy stężenia, a różnica między nimi to nie kwestia „mocy” składnika — cząsteczka jest identyczna — lecz objętości iniekcji i agresywności roztworu wobec tkanki. To rozróżnienie jest centralne dla bezpiecznego wyboru.

  • 200 mg/ml — stężenie wejściowe. Najłagodniejsze dla tkanki, najmniej hiperosmolarne, rekomendowane dla pierwszej próby z karnityną iniekcyjną. Wadą są większe objętości przy wyższych dawkach.
  • 400 mg/ml — stężenie pośrednie. Kompromis między objętością a komfortem; naturalny drugi krok po potwierdzeniu tolerancji na 200 mg/ml.
  • 600 mg/ml — najwyższe stężenie, ten preparat. Najmniejsze objętości iniekcji przy wysokich dawkach (1 ml = 600 mg, 3 ml = 1800 mg, 4 ml = 2400 mg maksymalnie), ale najwyższe ryzyko reakcji miejscowej ze względu na hiperosmolarność. Przeznaczone dla zaawansowanych z udokumentowanym doświadczeniem.

Zasada stopniowego zwiększania jest tu obowiązkowa, nie opcjonalna: 200 → 400 → 600. Wariant 600 mg/ml zakłada, że osoba stosująca przeszła już przez niższe stężenia bez reakcji miejscowej i zna technikę Z-track oraz rotację miejsc wkłucia. Brak tego doświadczenia jest przeciwwskazaniem do rozpoczynania od 600 mg/ml — nie ze względu na samą substancję, lecz ze względu na charakterystykę roztworu.

Sprawdź, czy wariant 600 mg/ml odpowiada Twojemu poziomowi doświadczenia — jeśli to Twoja pierwsza styczność z karnityną iniekcyjną, zacznij od stężenia wejściowego.

Krytyczne ostrzeżenia

Wariant 600 mg/ml niesie dwa rodzaje ryzyka, które przy niższych stężeniach są mniej wyraźne i które trzeba zrozumieć przed pierwszą iniekcją. Oba zostały wydzielone na początku opisu jako ramki ostrzegawcze — poniżej rozwinięcie praktyczne.

Ryzyko reakcji miejscowej i hiperosmolarność

Roztwór 600 mg/ml jest gęsty i silnie hiperosmolarny — jego osmolalność znacznie przekracza osmolalność tkanki, co czyni go bardziej drażniącym. W praktyce oznacza to:

  • Silniejszy ból poiniekcyjny niż przy 200/400 mg/ml — to oczekiwana cecha stężonego roztworu, nie oznaka błędu.
  • Ryzyko zwłóknienia (fibrozy) — powtarzane wkłucia w to samo miejsce stężonym roztworem mogą prowadzić do stwardnienia tkanki podskórnej i mięśniowej. Stąd bezwzględny wymóg rotacji miejsc.
  • Ryzyko jałowego ropnia (sterile abscess) — przy błędach techniki lub niedostatecznej rotacji może dojść do jałowego (niezakaźnego) odczynu zapalnego wymagającego interwencji. To rzadkie przy poprawnej technice, ale realne przy zaniedbaniach.

Środki ograniczające ryzyko: technika Z-track (poniżej), powolne podanie, ogrzanie roztworu do temperatury ciała przed iniekcją, bezwzględna rotacja miejsc, jałowa technika i — przede wszystkim — wcześniejsze potwierdzenie tolerancji na niższym stężeniu.

Technika Z-track — dlaczego obowiązkowa przy 600 mg/ml

Technika Z-track polega na przesunięciu skóry i tkanki podskórnej w bok przed wkłuciem, wykonaniu iniekcji w napiętej tkance, a po podaniu — zwolnieniu skóry, która „zamyka” kanał wkłucia przesunięciem warstw. Dzięki temu drażniący roztwór zostaje uwięziony w mięśniu i nie cofa się do tkanki podskórnej ani na powierzchnię skóry, gdzie powodowałby najsilniejsze podrażnienie i ryzyko zwłóknienia. Przy roztworach hiperosmolarnych, takich jak karnityna 600 mg/ml, Z-track nie jest wyborem stylistycznym — to standard ograniczający reakcję miejscową.

Status WADA — punkt M2.2

Jak opisano w ramce na początku, ograniczeniem nie jest sama L-karnityna (która w typowych dawkach nie jest zabroniona), lecz objętość i droga podania. Punkt M2.2 listy zabronionych metod WADA zakazuje infuzji i iniekcji dożylnych przekraczających 100 ml na 12 godzin; nie obejmuje iniekcji domięśniowych ani podskórnych. Sportowiec zarejestrowany sprawdza aktualną wersję Listy w systemie ADAMS przed jakąkolwiek decyzją.

Protokół dla zaawansowanych (21+)

Poniższy protokół opisuje sposób, w jaki L-karnityna iniekcyjna 600 mg/ml bywa stosowana przez zaawansowanych dorosłych oceniających ryzyko samodzielnie. Nie jest to zalecenie medyczne. Zasada nadrzędna dla tego wariantu brzmi: najpierw doświadczenie z niższym stężeniem, potem 600 mg/ml. Sposób wpisania karnityny w szerszy plan cyklu opisuje przewodnikowy protokół na redukcję tkanki tłuszczowej.

  • Dawka startowa (ocena tolerancji miejscowej): 0,5 ml (300 mg). Nawet przy doświadczeniu z niższymi stężeniami pierwsza iniekcja roztworem 600 mg/ml powinna być małą objętością — celem jest sprawdzenie reakcji tkanki na bardziej hiperosmolarny roztwór, nie efekt metaboliczny.
  • Dawka standardowa: 1–1,5 ml (600–900 mg) na iniekcję. To zakres roboczy dla większości zaawansowanych protokołów redukcyjnych i wytrzymałościowych.
  • Dawka maksymalna: 4 ml (2400 mg) jako górny pułap pojedynczej iniekcji. Wyższe objętości stężonego roztworu nasilają ryzyko miejscowe — nie przekraczaj tej wartości.
  • Rotacja miejsc — obowiązkowa: każdą kolejną iniekcję wykonuj w innym miejscu (naprzemiennie: pośladek, udo boczne, naramienny). Nigdy nie podawaj dwóch iniekcji pod rząd w to samo miejsce — to główny czynnik ryzyka zwłóknienia przy 600 mg/ml.
  • Technika: Z-track, igła odpowiedniej długości do iniekcji domięśniowej, ogrzanie roztworu do temperatury ciała, powolne podanie, jałowa technika.
  • Stopniowe zwiększanie stężeń: 200 → 400 → 600. Nie rozpoczynaj od 600 mg/ml bez wcześniejszego przejścia przez niższe stężenia bez reakcji miejscowej.
  • Długość cyklu: typowo 4–8 tygodni stosowania cyklicznego, następnie przerwa. Karnityna gromadzi się w mięśniu stopniowo — cykl pozwala napełnić pulę mięśniową, przerwa daje czas na ocenę i regenerację miejsc wkłucia.

PERSPEKTYWA NAUKOWA

Większość danych o wpływie L-karnityny na wytrzymałość, oszczędzanie glikogenu i regenerację pochodzi z badań na ludziach z podaniem doustnym (często wspomaganym węglowodanami dla zwiększenia wychwytu mięśniowego — Wall et al. 2011) lub z modeli zwierzęcych. Forma iniekcyjna omija barierę wchłaniania jelitowego, ale bezpośrednich, dużych badań kontrolowanych nad domięśniową L-karnityną w sporcie wyczynowym jest niewiele. Korzyści metaboliczne karnityny są dobrze udokumentowane mechanistycznie; siłę dowodu dla konkretnej drogi iniekcyjnej warto oceniać realistycznie.

Zasady bezpieczeństwa

L-karnityna ma korzystny profil bezpieczeństwa jako związek endogenny, ale forma iniekcyjna o najwyższym stężeniu wnosi specyficzne ryzyka, których nie ma przy doustnej suplementacji.

Ryzyko miejscowe (specyficzne dla 600 mg/ml)

  • Silniejszy ból poiniekcyjny niż przy niższych stężeniach — cecha oczekiwana roztworu hiperosmolarnego
  • Ryzyko zwłóknienia i jałowego ropnia przy błędach techniki lub niedostatecznej rotacji — przeciwdziałanie: Z-track, rotacja, jałowa technika
  • Brak doświadczenia z niższym stężeniem (200/400) jest przeciwwskazaniem do rozpoczynania od 600 mg/ml

Ryzyko ogólnoustrojowe i interakcje

  • TMA/TMAO: metabolizm L-karnityny przez bakterie jelitowe prowadzi do powstawania trimetyloaminy (TMA), utlenianej w wątrobie do N-tlenku trimetyloaminy (TMAO) — metabolitu wiązanego w badaniach obserwacyjnych z ryzykiem sercowo-naczyniowym. Dotyczy to głównie przewlekłej podaży doustnej z udziałem mikrobioty; znaczenie dla podania iniekcyjnego jest mniejsze, ale warte świadomości przy długim, powtarzanym stosowaniu.
  • Nerki: eliminacja karnityny jest głównie nerkowa — niewydolność nerek jest przeciwwskazaniem; przy obniżonej funkcji nerek nadmiar nie jest sprawnie wydalany.
  • Tarczyca: L-karnityna może obwodowo osłabiać działanie hormonów tarczycy — osoby z niedoczynnością tarczycy lub leczone hormonalnie powinny zachować ostrożność.
  • Kumaryny (antagoniści witaminy K): opisywano interakcję nasilającą działanie przeciwzakrzepowe acenokumarolu/warfaryny — możliwy wzrost INR. Przy leczeniu przeciwzakrzepowym to istotne przeciwwskazanie względne.

Pozostałe zasady

  • Stosowanie cykliczne, nie ciągłe (4–8 tygodni, potem przerwa)
  • Jałowa technika iniekcji, jednorazowy sprzęt, bezwzględna rotacja miejsc
  • Nie przekraczaj objętości 4 ml na pojedynczą iniekcję
  • Roztwór ogrzej do temperatury ciała przed podaniem — ogranicza ból i podrażnienie

Bezwzględne przeciwwskazania

  • Ciąża i karmienie piersią
  • Wiek poniżej 21 lat
  • Brak udokumentowanego doświadczenia z niższym stężeniem (200/400 mg/ml) — przeciwwskazanie do rozpoczynania od 600 mg/ml
  • Niewydolność nerek
  • Aktualne leczenie kumarynami (acenokumarol, warfaryna) bez nadzoru i kontroli INR
  • Znana nadwrażliwość na L-karnitynę

Status prawny

Status L-karnityny zależy od formy i drogi podania — to centralne rozróżnienie dla tego preparatu.

  • Forma doustna — składnik żywności: L-karnityna podawana doustnie jest oceniana przez EFSA jako składnik żywności i bywa stosowana w suplementach diety w ramach obowiązujących regulacji. To nie jest status niniejszego preparatu.
  • Forma iniekcyjna — poza ramą suplementu diety: roztwór do iniekcji domięśniowej nie jest suplementem diety w polskim i unijnym znaczeniu prawnym — droga pozajelitowa wyklucza klasyfikację jako żywność/suplement. Niniejszy preparat klasyfikujemy jako specjalistyczny preparat sportowy dla dorosłych (21+), do samodzielnej oceny ryzyka.
  • Lek (Carnitor®): lewokarnityna w formie farmaceutycznej jest zarejestrowanym lekiem stosowanym w niedoborze karnityny, podawanym pod nadzorem lekarskim. Preparat Pro-Body nie jest tym lekiem, nie jest jego zamiennikiem i nie służy do leczenia niedoboru karnityny ani żadnego schorzenia.
  • GIS / EFSA: ze względu na formę iniekcyjną preparat funkcjonuje poza ramą suplementu diety — Główny Inspektorat Sanitarny (GIS) nie kwalifikuje formy pozajelitowej jako składnika żywności/suplementu, niezależnie od oceny EFSA dla podania doustnego.
  • WADA — punkt M2.2: sama L-karnityna w typowych dawkach nie jest substancją zabronioną, lecz infuzje i iniekcje dożylne powyżej 100 ml na 12 godzin są zakazane jako metoda (M2.2). Sportowcy zarejestrowani (ADAMS) muszą weryfikować aktualną listę zabronionych metod przed jakąkolwiek decyzją.

Preparat przeznaczony jest wyłącznie dla osób dorosłych (21+), do samodzielnej oceny ryzyka. Komunikacja produktu jako leku, jako zamiennika Carnitor®, jako „kuracji na niedobór karnityny” lub jako suplementu diety jest niedopuszczalna.

Podsumowanie

L-karnityna (lewokarnityna, CAS 541-15-1, C₇H₁₅NO₃, 161,20 g/mol) to czwartorzędowa pochodna amoniowa pełniąca funkcję molekularnego transportera długołańcuchowych kwasów tłuszczowych przez wewnętrzną błonę mitochondrium — przez wahadło CPT1/CPT2, które warunkuje wejście tłuszczu do beta-oksydacji (Stephens et al. 2007, Karlic i Lohninger 2004). Pula karnityny w mięśniu wpływa na wybór substratu energetycznego, oszczędzanie glikogenu i wytrzymałość (Wall et al. 2011) oraz na markery regeneracji powysiłkowej (Volek et al. 2002).

Forma iniekcyjna podnosi biodostępność do ~100%, omijając barierę wchłaniania jelitowego. Niniejszy preparat to najwyższe stężenie w katalogu — 600 mg/ml w pojedynczej fiolce 10 ml (6000 mg) — adresowane do zaawansowanych z udokumentowanym doświadczeniem z niższymi stężeniami. Wariant niesie dwa ryzyka krytyczne: ograniczenie WADA M2.2 przy podaniu dożylnym oraz wyższe ryzyko reakcji miejscowej z powodu hiperosmolarności, wymagające techniki Z-track, rotacji miejsc i stopniowego zwiększania 200 → 400 → 600.

Czystość ≥98% HPLC, potwierdzenie MS, COA dla każdej partii. Specjalistyczny preparat sportowy dla dorosłych (21+), nie lek i nie zamiennik Carnitor®.

Bibliografia

  1. Stephens FB, Constantin-Teodosiu D, Greenhaff PL (2007). New insights concerning the role of carnitine in the regulation of fuel metabolism in skeletal muscle. PubMed
  2. Wall BT, Stephens FB, Constantin-Teodosiu D, Marimuthu K, Macdonald IA, Greenhaff PL (2011). Chronic oral ingestion of L-carnitine and carbohydrate increases muscle carnitine content and alters muscle fuel metabolism during exercise in humans. PubMed
  3. Volek JS, Kraemer WJ, Rubin MR, Gómez AL, Ratamess NA, Gaynor P (2002). L-Carnitine L-tartrate supplementation favorably affects markers of recovery from exercise stress. PubMed
  4. Karlic H, Lohninger A (2004). Supplementation of L-carnitine in athletes: does it make sense?. PubMed
  5. Pekala J, Patkowska-Sokoła B, Bodkowski R, Jamroz D, Nowakowski P, Lochyński S, et al. (2011). L-carnitine — metabolic functions and meaning in humans life. PubMed