Przejdź do treści
Black Week: -20% na wszystko z kodem BLACK

Wyszukiwarka

Czego szukasz?

Wpisz co najmniej 2 znaki, aby zobaczyć podpowiedzi.

TRIPLE G 5mg PEN
TRIPLE G 5mg PEN
TRIPLE G 5mg PEN
TRIPLE G 5mg PEN

TRIPLE G 5mg PEN

TRIPLE G 5 mg PEN — potrójny agonista receptorów GLP-1R/GIPR/GCGR (retatrutyd, LY3437943) w aplikatorze multidozowym z roztworem fabrycznym do badań laboratoryjnych. Trzecia oś — glukagonowa (GCGR) — dokłada wydatek energetyczny i termogenezę ponad sam efekt inkretynowy, co odróżnia potrójnego agonistę od podwójnych agonistów. Format pen eliminuje rekonstytucję i standaryzuje stężenie wyjściowe. Odczynnik RUO

479,00 zł
Z kodem BLACK: 383,20 zł Najniższa cena z 30 dni przed obniżką: 479,00 zł
Kup więcej, zapłać mniej
Szybka wysyłka
Darmowa dostawa od 800 zł
Zwroty zgodnie z regulaminem
Kalkulator peptydów

TRIPLE G 5 mg PEN — potrójny agonista GLP-1R/GIPR/GCGR (retatrutyd) w fabrycznym roztworze (aplikator pen)

  • Potrójny agonista receptorów GLP-1R, GIPR i GCGR.
  • Format PEN z fabrycznie przygotowanym roztworem; zawartość 5 mg.
  • Odczynnik Research Use Only do badań laboratoryjnych.

Informacja o statusie produktu

Odczynnik chemiczny przeznaczony wyłącznie do badań laboratoryjnych (Research Use Only). Nie jest produktem leczniczym, suplementem diety ani środkiem spożywczym. Nie jest przeznaczony do stosowania u ludzi ani zwierząt. Sprzedaż wyłącznie dla zarejestrowanych jednostek badawczych i laboratoriów.

Status regulacyjny — rozróżnienie krytyczne (kategoria potrójnych agonistów GLP-1/GIP/glukagon)

TRIPLE G 5 mg PEN to odczynnik badawczy w formie aplikatora z fabrycznym roztworem. Cząsteczka odpowiada strukturalnie retatrutydowi (kod rozwojowy LY3437943) — syntetycznemu peptydowi z klasy triple-agonistów receptorów GLP-1R / GIPR / GCGR (receptora glukagonu). Retatrutyd to związek rozwojowy Eli Lilly w fazie III badań klinicznych (program TRIUMPH) i na dzień opisu nie jest zarejestrowany jako lek w żadnej jurysdykcji — ani jako lek, ani jako suplement, ani jako środek spożywczy. Nie posiada autoryzacji EMA, FDA ani EFSA. Odczynnik TRIPLE G RUO nie jest zamiennikiem badanego retatrutydu, nie jest zamiennikiem zarejestrowanych analogów inkretynowych (Ozempic®, Mounjaro®, Wegovy®, Zepbound®), nie jest produktem leczniczym i nie zastępuje konsultacji medycznej.

Komunikacja sugerująca, że odczynnik RUO jest „spalaczem tłuszczu”, „lekiem na odchudzanie” lub zamiennikiem badanego/zarejestrowanego leku, jest sprzeczna z ramą Research Use Only i niedopuszczalna. Identyczność cząsteczki ze związkiem badanym klinicznie nie znosi tej granicy.

Wstęp

Przez dekadę farmakologia metaboliczna dokładała receptory pojedynczo. Najpierw był GLP-1 — semaglutyd ustawił poprzeczkę. Potem doszła druga oś inkretynowa, GIP — tirzepatyd pobił monoagonistę w bezpośrednim porównaniu. Pytanie badawcze, które padło następnie, brzmiało odważnie: co się stanie, gdy do dwóch receptorów inkretynowych dołożymy trzeci, działający w przeciwnym kierunku metabolicznym — receptor glukagonu? Tak powstała koncepcja triple-agonisty. Retatrutyd (LY3437943) to pierwszy związek tej klasy, który wszedł w zaawansowane badania kliniczne, a opublikowane dane fazy II zwróciły uwagę całego pola: do 24,2% redukcji masy ciała w 48 tygodniu przy najwyższej dawce — najwyższy wynik raportowany dotąd dla pojedynczej cząsteczki inkretynowej (Jastreboff i wsp. 2023, NEJM).

W katalogu Pro-Body ta sama cząsteczka występuje w odrębnej ramie regulacyjnej — jako odczynnik badawczy RUO w formacie aplikatora z roztworem fabrycznym. Należy do szerszej rodziny peptydów na spalanie tkanki tłuszczowej wykorzystywanych w badaniach metabolicznych nad otyłością. Format ten upraszcza pracę laboratoryjną: eliminuje zmienną rekonstytucji liofilizatu, dostarcza peptyd w klarownym roztworze o znanym stężeniu wyjściowym i pozwala na precyzyjne pobieranie do dalszych rozcieńczeń w warunkach kontrolowanych. To rozwiązanie techniczne dla badaczy pracujących z triple-agonistami inkretynowymi w modelach in vitro i in vivo — nie postać lecznicza, nie analog terapeutyczny do podawania ludziom, nie retatrutyd farmaceutyczny w rozumieniu badanego leku.

Niniejszy odczynnik dostarczany jest w formacie aplikatora multidozowego z roztworem fabrycznym, stężenie nominalne 5 mg triple-agonisty na aplikator. Dla porównania z podejściem dwureceptorowym dostępny jest dualny agonista GLP-1/GIP w formacie GLP-1+GIP PEN 10mg, a wariant czysto liofilizowany tej samej cząsteczki oferuje Retatrutyd 5mg w postaci liofilizatu.

Inkretyny i ramię glukagonowe — trzy osie metaboliczne w jednej cząsteczce

Żeby zrozumieć, dlaczego do dwóch receptorów inkretynowych dołożono trzeci, trzeba zobaczyć, że organizm reguluje masę ciała i metabolizm energetyczny więcej niż jednym kanałem — a niektóre z tych kanałów na pierwszy rzut oka wydają się działać przeciwstawnie. Inkretyny to hormony jelitowe wydzielane po posiłku, których funkcją jest wzmocnienie odpowiedzi insulinowej. Dwa główne to GLP-1 (glukagonopodobny peptyd 1, wydzielany przez komórki L jelita krętego) oraz GIP (żołądkowy peptyd insulinotropowy, wydzielany przez komórki K dwunastnicy). Razem odpowiadają za efekt inkretynowy — silniejszą sekrecję insuliny po glukozie podanej doustnie niż dożylnie.

Na tych dwóch osiach opierają się dual-agoniści, tacy jak tirzepatyd. Glukagon to z kolei hormon wydzielany przez komórki α trzustki — klasycznie kojarzony z podnoszeniem glukozy we krwi (mobilizacja glikogenu wątrobowego), czyli z działaniem przeciwnym do insuliny. Tu pojawia się pozorny paradoks: po co agonista receptora glukagonu (GCGR) w cząsteczce, która ma redukować masę ciała? Odpowiedź leży poza glikemią. Aktywacja GCGR w wątrobie zwiększa wydatek energetyczny, nasila oksydację tłuszczu wątrobowego i wnosi komponent termogeniczny — organizm spala więcej energii. Jednoczesny silny sygnał inkretynowy (GLP-1 + GIP) potencjalizuje glukozozależną sekrecję insuliny, która neutralizuje hiperglikemiczny efekt ramienia glukagonowego i pozostawia jego korzyść metaboliczną: większy wydatek energetyczny ponad sam efekt sytości.

To właśnie ramię glukagonowe (GCGR) odróżnia triple-agonistę od dual-agonistów inkretynowych. Dual-agonista (GLP-1 + GIP) działa głównie po stronie podaży — ogranicza przyjmowanie pokarmu przez sytość i opóźnione opróżnianie żołądka. Triple-agonista dokłada do tego stronę wydatku — zwiększa, ile energii organizm zużywa. Połączenie redukcji podaży i wzrostu wydatku w jednej cząsteczce to mechanistyczna podstawa, dla której w modelach i w badaniach klinicznych nad retatrutydem obserwowano najsilniejszy efekt na masę ciała w całej klasie inkretynowej (Coskun i wsp. 2022; Jastreboff i wsp. 2023).

Czym jest potrójny agonista GLP-1R/GIPR/GCGR — klasa i budowa

Potrójny agonista inkretynowo-glukagonowy to pojedynczy acylowany peptyd, który wiąże i aktywuje trzy odrębne receptory sprzężone z białkiem G: receptor GLP-1 (GLP-1R), receptor GIP (GIPR) oraz receptor glukagonu (GCGR). Retatrutyd to peptyd liczący 39 aminokwasów, zaprojektowany na zbalansowane powinowactwo do wszystkich trzech receptorów — w pracach SAR (zależność struktura–aktywność) pokazano, że jeden szkielet aminokwasowy może osiągnąć aktywność na trzech celach naraz, z profilem dostrojonym tak, by ramię glukagonowe wnosiło wydatek energetyczny bez destabilizacji glikemii (Coskun i wsp. 2022). Cechą wspólną tej klasy jest acylacja kwasem tłuszczowym — przyłączony łańcuch lipidowy umożliwia odwracalne wiązanie z albuminą surowicy.

Albumina pełni funkcję rezerwuaru: cząsteczka krąży częściowo związana, jest stopniowo uwalniana i degradowana. Efekt to wydłużony okres półtrwania rzędu około 6 dni, kompatybilny ze schematem tygodniowym w protokołach klinicznych referencyjnych. Masa cząsteczkowa rdzenia peptydowego z modyfikacją lipidową mieści się w okolicy ~4731 g/mol (do weryfikacji w COA partii). Numer CAS przypisywany retatrutydowi to 2381089-83-2 (do weryfikacji w COA partii).

Charakterystyka fizykochemiczna

Parametr Wartość
Nazwa zwyczajowa Triple G (potrójny agonista); retatrutyd (retatrutide)
Kod rozwojowy LY3437943
Klasa farmakologiczna Potrójny agonista receptorów GLP-1R / GIPR / GCGR (acylowany peptyd inkretynowo-glukagonowy)
Mechanizm Potrójny agonizm: receptor GLP-1 + receptor GIP + receptor glukagonu
Liczba aminokwasów 39
Masa cząsteczkowa ~4731 g/mol (do weryfikacji w COA partii)
Numer CAS 2381089-83-2 (do weryfikacji w COA partii)
Modyfikacje strukturalne Acylacja kwasem tłuszczowym, odwracalne wiązanie z albuminą
Okres półtrwania (klasa) ~6 dni (kompatybilny ze schematem tygodniowym w protokołach klinicznych referencyjnych)
Forma fizyczna Roztwór fabryczny w aplikatorze multidozowym (pen)
Stężenie nominalne 5 mg triple-agonisty / aplikator
Rozpuszczalnik Woda do iniekcji + fenol + bufor fosforanowy/cytrynianowy, pH 7,0–7,6
Czystość HPLC ≥98%
Potwierdzenie tożsamości Spektrometria mas Q-TOF

Mechanizm działania na poziomie molekularnym — pięć osi

Aktywacja trzech receptorów naraz uruchamia kaskadę komplementarnych mechanizmów raportowanych w piśmiennictwie przedklinicznym i klinicznym. Wszystkie trzy receptory — GLP-1R, GIPR i GCGR — są sprzężone z białkiem G, więc związanie agonisty przekłada się na wzrost wewnątrzkomórkowego cAMP i uruchomienie szlaków zależnych od kinazy PKA. Różnica wobec dual-agonisty polega na dołożeniu trzeciej ścieżki receptorowej — glukagonowej — która przesuwa profil cząsteczki ze strony „podaży” także na stronę „wydatku” energetycznego.

  • Oś 1 — agonizm GLP-1R. W komórkach β trzustki aktywacja GLP-1R podnosi cAMP i potencjalizuje glukozozależne uwalnianie insuliny. Mechanizm jest glukozozależny — przy normoglikemii sekrecja insuliny nie ulega znaczącej stymulacji, co stanowi molekularny „bezpiecznik”. Równolegle GLP-1R w jądrze łukowatym podwzgórza pośredniczy w sygnalizacji sytości (aktywacja neuronów POMC), a w przewodzie pokarmowym zwalnia opróżnianie żołądka, co przedłuża uczucie sytości po posiłku.
  • Oś 2 — agonizm GIPR. Aktywacja receptora GIP wzmacnia insulinotropizm — w obecności równoczesnego sygnału GLP-1 wkład GIP w sekrecję insuliny zostaje przywrócony i zsumowany. Dodatkowo GIPR uczestniczy w metabolizmie lipidów w adipocytach, modulując magazynowanie i obrót kwasów tłuszczowych w tkance tłuszczowej (Holst i Rosenkilde 2020). To druga oś inkretynowa, wspólna z dual-agonistami.
  • Oś 3 — agonizm GCGR (ramię glukagonowe). To oś, która odróżnia agonizm potrójny od podwójnego. Aktywacja receptora glukagonu w wątrobie zwiększa wydatek energetyczny, nasila oksydację kwasów tłuszczowych i obniża zawartość tłuszczu wątrobowego, wnosząc komponent termogeniczny. Glukagon klasycznie podnosi glukozę — lecz w cząsteczce potrójnego agonisty jednoczesny silny insulinotropizm inkretynowy (GLP-1 + GIP) neutralizuje ten efekt, pozostawiając korzyść metaboliczną: spalanie energii ponad sam efekt sytości. W modelach przedklinicznych ramię glukagonowe wiązano także z rozdziałem stłuszczenia i włóknienia wątroby (Boland i wsp. 2020). To ścieżka, której dual-agonista GLP-1/GIP nie uruchamia.
  • Oś 4 — synergia potrójnego agonizmu. Połączenie trzech sygnałów daje efekt na masę ciała silniejszy niż agonizm dwóch receptorów. Strona podaży (ograniczenie przyjmowania pokarmu: GLP-1 + GIP) sumuje się ze stroną wydatku (wzrost spalania energii: GCGR). Kontekst referencyjny: w badaniu fazy II raportowano dla retatrutydu średnią redukcję masy ciała do 24,2% przy najwyższej dawce w 48 tygodniu — najwyższy wynik dotąd raportowany dla pojedynczej cząsteczki inkretynowej (Jastreboff i wsp. 2023). W kohorcie cukrzycy typu 2 raportowano równoległą poprawę kontroli glikemii (Rosenstock i wsp. 2023).
  • Oś 5 — acylowanie i farmakokinetyka. Łańcuch kwasu tłuszczowego wiążący albuminę odpowiada za przedłużony okres półtrwania (~6 dni). To czynnik, który w modelach PK pozwala utrzymać ekspozycję receptorową przy rzadkim schemacie podania — istotny przy projektowaniu protokołów porównawczych względem analogów o krótszym T½ oraz przy ocenie balansu aktywności na trzech receptorach w czasie.

Zastosowania w badaniach naukowych

TRIPLE G PEN jako odczynnik RUO znajduje zastosowanie w kilku kierunkach. Format aplikatora z roztworem fabrycznym — eliminujący zmienną rekonstytucji i standaryzujący protokół między seriami — sprawdza się szczególnie tam, gdzie powtarzalność stężenia wyjściowego jest warunkiem porównywalności wyników, a przedmiotem badania jest wkład trzeciego, glukagonowego ramienia ponad sam agonizm inkretynowy. Farmakologia trójreceptorowa. Analizy aktywności receptorowej równolegle na GLP-1R, GIPR i GCGR, profilowanie selektywności i balansu powinowactwa do trzech celów, pomiary EC50 w hodowlach komórkowych z reporterami cAMP dla każdego receptora osobno. Format aplikatora ułatwia precyzyjne pobieranie roztworu do seryjnych rozcieńczeń, a potrójny agonista funkcjonuje jako referencyjne narzędzie do izolowania komponentu glukagonowego w układzie wieloreceptorowym.

Modele zwierzęce otyłości, insulinooporności i stłuszczenia wątroby. Myszy DIO, modele ob/ob i db/db, szczury Zucker, modele NAFLD/NASH. Punkty końcowe: masa ciała, kompozycja (DEXA, NMR), wydatek energetyczny (kalorymetria pośrednia), OGTT/ITT, HOMA-IR, profil lipidowy, zawartość tłuszczu wątrobowego, markery włóknienia. Ramię glukagonowe czyni triple-agonistę szczególnie istotnym narzędziem dla modeli, w których ocenia się wydatek energetyczny i metabolizm wątrobowy, a nie tylko podaż kaloryczną. Farmakokinetyka acylowanych triple-agonistów. Profil PK, kinetyka wiązania z albuminą, modele ekspozycji receptorowej przy długim T½, porównania z dual-agonistami i monoagonistami o różnym okresie półtrwania. Analizy porównawcze klasy inkretynowej.

Potrójny agonista (GLP-1R/GIPR/GCGR) jako punkt odniesienia względem dual-agonisty tirzepatydu, monoagonistów GLP-1 oraz kombinacji GLP-1 + amylina w pracach SAR nad architekturą wielocelowych analogów metabolicznych i balansem aktywności na coraz większej liczbie receptorów.

STATUS REGULACYJNY

Retatrutyd (LY3437943) jest związkiem rozwojowym Eli Lilly w fazie III badań klinicznych (program TRIUMPH) i nie jest zarejestrowany jako lek w żadnej jurysdykcji — nie posiada autoryzacji EMA, FDA ani EFSA. TRIPLE G 5 mg PEN (RUO) nie jest tym badanym lekiem i nie posiada statusu produktu leczniczego. Ponieważ retatrutyd nie ma dopuszczenia do obrotu w żadnym kraju, w sporcie podlega klasie S0 Listy Zabronionej WADA (substancje niezatwierdzone) i jest zabroniony w każdym czasie. Sportowcy zarejestrowani (ADAMS) muszą sprawdzić aktualną listę zabronionych substancji przed jakąkolwiek decyzją dotyczącą stosowania.

Specyfikacja formy aplikatora

Poniższy opis dotyczy technicznej obsługi aplikatora w kontekście odczynnika do badań laboratoryjnych. Nie stanowi instrukcji podania u ludzi ani zwierząt — aplikator w obrocie RUO nie jest postacią farmaceutyczną do iniekcji u człowieka. Format aplikatora ma charakter techniczny: zapewnia stabilne, fabrycznie rozpuszczone źródło peptydu do dalszej pracy eksperymentalnej. Roztwór fabryczny zamiast liofilizatu. TRIPLE G 5 mg PEN zawiera 5 mg triple-agonisty rozpuszczonego fabrycznie w aplikatorze multidozowym — gotowego do pobierania bez dodawania rozpuszczalnika. To trzy korzyści techniczne wobec liofilizatu w fiolce:

  • Eliminacja zmiennej rekonstytucji — badacz nie wprowadza własnego rozpuszczalnika ani błędu objętości; stężenie wyjściowe jest zdefiniowane fabrycznie i jednakowe między partiami.
  • Mikroobjętości bez naruszania szczelności — konstrukcja aplikatora multidozowego pozwala pobierać małe porcje roztworu wielokrotnie, bez otwierania całej fiolki i bez ekspozycji całej zawartości na powietrze przy każdym pobraniu.
  • Standaryzacja protokołu — powtarzalne stężenie wyjściowe upraszcza porównywanie wyników między seriami eksperymentalnymi i między laboratoriami.

Pobieranie roztworu następuje strzykawką laboratoryjną lub aplikatorem dozującym o precyzji mikrolitrowej. Roztwór powinien być klarowny — zmętnienie, osad lub zmiana barwy są sygnałem, że partia nie nadaje się do dalszej pracy. Stężenia robocze. Dla testów receptorowych in vitro standardowo pracuje się w skali pikomolarnej do nanomolarnej. Stężenia robocze przygotowuje się przez seryjne rozcieńczenia w PBS o pH 7,4 lub w buforach kompatybilnych z konkretnym układem eksperymentalnym. Nominalne stężenie 5 mg daje szeroki zakres rozcieńczeń przy pojedynczym aplikatorze. Przy ocenie krzywych stężenie–odpowiedź dla trzech receptorów naraz (GLP-1R, GIPR, GCGR) kalkulację prowadzi się równolegle dla każdej osi.

Podsumowanie

TRIPLE G 5 mg PEN to odczynnik RUO z klasy triple-agonistów receptorów GLP-1R/GIPR/GCGR — acylowany peptyd inkretynowo-glukagonowy odpowiadający strukturalnie retatrutydowi (LY3437943, 39 aminokwasów). Cząsteczka aktywuje trzy receptory hormonalne naraz: dwie osie inkretynowe (GLP-1 + GIP) po stronie ograniczenia podaży pokarmu oraz trzecią oś — glukagonową (GCGR) — po stronie wydatku energetycznego, oksydacji tłuszczu i termogenezy. To ramię glukagonowe odróżnia potrójnego agonistę od podwójnych agonistów i dokłada komponent spalania energii, który w badaniach klinicznych fazy II nad retatrutydem przełożył się na najsilniejszy efekt na masę ciała w klasie inkretynowej (do 24,2% w 48 tygodniu).

Format aplikatora z roztworem fabrycznym eliminuje zmienną rekonstytucji i standaryzuje stężenie wyjściowe między seriami. Retatrutyd pozostaje związkiem rozwojowym Eli Lilly w fazie III (TRIUMPH), niezarejestrowanym jako lek — co czyni rozróżnienie ram regulacyjnych warunkiem koniecznym każdej komunikacji o produkcie. Bezpośrednie porównanie dwóch wiodących analogów inkretynowych — dualnego agonisty GIP/GLP-1 z monoagonistą GLP-1, w tym wyniki bezpośrednich badań porównawczych — omawia artykuł Tirzepatyd a Semaglutyd — co lepsze na odchudzanie. Mechanizm potrójnego agonisty GLP-1/GIP/GCG nowej generacji oraz dane kliniczne fazy II opisuje publikacja Retatrutyd na otyłość — działanie i efekty stosowania.

Bibliografia

  1. Jastreboff AM, Kaplan LM, Frías JP, Wu Q, Du Y, Gurbuz S, et al. (2023). Triple-Hormone-Receptor Agonist Retatrutide for Obesity — A Phase 2 Trial. PubMed
  2. Coskun T, Urva S, Roell WC, Qu H, Loghin C, Moyers JS, et al. (2022). LY3437943, a novel triple glucagon, GIP, and GLP-1 receptor agonist for glycemic control and weight loss: From discovery to clinical proof of concept. PubMed
  3. Rosenstock J, Frías J, Jastreboff AM, Du Y, Lou J, Gurbuz S, et al. (2023). Retatrutide, a GIP, GLP-1 and glucagon receptor agonist, for people with type 2 diabetes: a randomised, double-blind, placebo and active-controlled, parallel-group, phase 2 trial. PubMed
  4. Müller TD, Finan B, Bloom SR, D’Alessio D, Drucker DJ, Flatt PR, et al. (2019). Glucagon-like peptide 1 (GLP-1). PubMed
  5. Boland ML, Laker RC, Mather K, Nawrocki A, Oldham S, Boland BB, et al. (2020). Resolution of NASH and hepatic fibrosis by the GLP-1R/GcgR dual-agonist Cotadutide via modulating mitochondrial function and lipogenesis. PubMed
  6. Holst JJ, Rosenkilde MM (2020). GIP as a Therapeutic Target in Diabetes and Obesity: Insight From Incretin Co-agonists. PubMed